Ik ontmoet Wally (53) voor het eerst bij de kerkdienst van het drugspastoraat in Amsterdam. Dit is een interactieve viering waar respect voor elkaar en verbinding belangrijke begrippen zijn. Wally is een lange man met grijs krulletjeshaar en een vriendelijke uitstraling. Hij wil zijn levensverhaal graag vertellen, we wisselen telefoonnummers uit en een paar dagen later maken we een afspraak.
Blauw Curaçao
Wally is geboren op Curaçao, als oudste van drie jongens. De jongste heeft een andere vader. “We zijn allen broers, want we komen uit dezelfde buik.” De vader van Wally vertrekt naar Nederland wanneer Wally zes jaar is. Waarom zijn vader vertrok, weet hij niet. De moeder van Wally en zijn oma zorgen voor de jongens.
Wally zegt dat hij fijne herinneringen heeft aan de tijd op Curaçao. “We woonden lekker dicht bij het strand. Ik deed mijn best op school, ik had mensen om mij heen. Na school wilde ik direct de zee in.” Wally houdt van zwemmen en snorkelen. Daarnaast luistert hij graag naar muziek, naar alles waar een goede beat in zit. Hij doet goed zijn best op de mavo, heeft een baantje bij de scheepswerf en is ook graag op straat. Rond zijn veertiende jaar gaat hij cannabis gebruiken. Niet omdat het niet goed gaat met hem: “Ik was gewoon nieuwsgierig.”
Na de mavo wil Wally graag in het toerisme werken. “Ik zag een kans! Op Blauw Curaçao komen graag toeristen. Hij vat het plan op om toerisme te studeren in Nederland. Hij kan goed voor zich halen hoe het was toen hij op Schiphol aankwam: overal lichtjes! Alles was anders in Nederland: het is er donker, druk op straat, overal mensen, auto’s, brommers.
Dordrecht
Wally gaat bij zijn vader in Dordrecht wonen. “Ik kreeg daar contact met de verkeerde Hollandse maatjes en ik ontwikkelde mij op straat. Dat had gevolgen.” De mbo-studie toerisme is te zwaar voor Wally en hij komt in de drugsscene terecht. “De drugswereld is niet leuk, het is eenzaam. Drugs maken je leven kapot. Alles, alles, alles.” Wally vertelt dat meer mensen in zijn familie kwetsbaar zijn voor verslaving. Met Wally’s vader gaat het niet goed. Hij wordt veroordeeld voor een delict en moet daarvoor naar de gevangenis. Wally belandt op straat. “Dat is bijna geen leven.” In Dordrecht heeft hij geen doel meer, hij wil er weg en vertrekt naar Amsterdam.
Amsterdam
Wally wordt opgevangen in een huis voor daklozen/verslaafden. Tussendoor zit hij regelmatig in de gevangenis, waaronder in de Bijlmerbajes, in verband met niet-betaalde boetes. Via het opvanghuis krijgt Wally contact met een pastor van het drugspastoraat. Zij vertelt over God en over het licht. Haar verhaal spreekt Wally aan en hij gaat nu wekelijks naar de bijeenkomsten van het drugspastoraat.
Via het drugspastoraat komt hij in contact met andere hulpverleners. Zij helpen hem bij het vinden van onderdak en werk. Ook krijgt hij persoonlijke begeleiding voor zijn somatische en mentale klachten. Hij heeft nu een woning en doet nu drie dagen per week productiewerk bij een sociale onderneming. Wally legt uit dat deze structuur in zijn leven belangrijk voor hem is en hem overeind houdt. Hij heeft regelmatig contact met zijn moeder (die woont nu ook in Nederland) en soms met zijn broers.
Wally zegt dat zijn alcohol- en drugsgebruik nu redelijk onder controle zijn, zolang hij maar genoeg afleiding heeft en zolang er structuur is in zijn leven. Af en toe gebruikt hij nog drugs omdat hij zich dan even heel prettig voelt. “Ik blijf alert, ik ken de gevaren en de gevolgen.” Hij is er trots op dat het nu goed gaat.
De liefde
Tweede pinksterdag 2025 leerde hij zijn vriendin S. kennen. Zij zat buiten op een bankje en Wally vroeg of hij even naast haar mocht komen zitten. De liefde heeft het leven voor hem veranderd. S. is wat ouder maar “liefde kent geen grenzen.” Samen doen ze veel leuke dingen zoals museumbezoek en wandelen. Wally droomt ervan om ooit terug te keren naar Curaçao, om zijn familie van moeders kant te bezoeken. Misschien kan hij dat samen met zijn vriendin doen.
Het levensverhaal
Wally wil zijn levensverhaal graag vertellen voor later. “Voor als ik er niet meer ben. Ik wil graag erkenning en waardering om wie ik ben. Dat mensen weten dat ik een goed mens ben geweest, ondanks vele ups en downs. Het leven blijft voor mij een strijd. Een strijd, waarin mijn verslaving aan alcohol en drugs, en de stemmen in mijn hoofd, het mij moeilijk maken.”
Amsterdam, januari 2026
