Keiharde maatschappij
Na een lange tijd kom ik Constantin voor de Albert Heijn tegen. We zijn blij elkaar te zien! We omhelzen elkaar en raken in gesprek. Hij vertelt over de keiharde maatschappij: “De mensen zijn zombies geworden. Ze zitten allemaal in een visuele wereld op hun mobiel. Ik groet ze, maar ze kijken niet eens meer op, alsof ze doof en blind zijn. Het voelt zo onwerkelijk wat ik nu zie gebeuren. Het voelt alsof ik onzichtbaar ben geworden. Ze lopen me blind voorbij alsof ik niet besta. Dat doet me ongelofelijk veel pijn. Ik word hier erg verdrietig van en kan er soms om huilen. Ik ben toch ook een mens zoals iedereen. Ik had gewoon heel veel pech in mijn leven. Gelukkig zijn er nog wat mensen die me wel zien en met mij praten. Maar die zijn op een hand te tellen, in de steeds onmenselijker wordende wereld.”
Jeugd in Roemenië
“Ik ben geboren in Boedapest in Roemenië. Mijn vader liet ons in de steek toen ik twee jaar was. Mijn moeder stond er toen helemaal alleen voor, met mijn oudere zus en ik. Het was bij ons armoede, overleven. Dat begon al vroeg in mijn leven. Ik vergeet nooit dat mijn moeder, als ze haar geld kreeg, chocolade voor ons kocht. Wat een verwennerij was dat, twee keer in de maand. Soms was er geen eten en ging ik met een lege maag naar bed.”
“Ik ging steeds meer spijbelen op school en toen ik elf jaar was, ging ik stelen. Soms ook omdat ik echte honger had. Dan pikte ik eten om te overleven. Maar ik verzuimde daardoor zo vaak van school dat ik niet meer mocht komen. Toen ik 21 jaar was, ging ik voor de eerste keer naar de gevangenis omdat ik een computer had gestolen. Ik heb drie keer in de gevangenis gezeten, alles bij elkaar negen jaar. De laatste keer werd ik opgepakt met heroïne, voor eigen gebruik, maar ze dachten dat ik dealer was.”
“Toen ik uit de gevangenis kwam, was het niet allemaal kommer en kwel. Ik ging naar Wenen en ik werkte in een stripteasebar van een goede vriend. Dat waren zes goede jaren, ik had er de mooiste momenten uit mijn leven. Ook had ik zes jaar een leuke tijd in München. Ik had werk, ik had een vriendin en ik gebruikte toen geen drugs.”
Naar Amsterdam
“In 2022 besloot ik om naar Amsterdam te gaan. Ik werkte als voorman in de bouw en verdiende € 175,- zwart per dag. Ik keek of het werk goed gedaan werd, werkte mee en corrigeerde als er iets niet goed gedaan was. Ik kon m’n kamer betalen. Toen gebruikte ik wel. Na twee maanden ging iemand er vandoor met al het geld en moest er faillissement worden aangevraagd. Ze hebben mij niet opgelicht maar de mensen in vaste dienst wel. Ik belandde op straat, weer overleven, weer pech die me mijn hele leven al volgt.”
Hulpverlening
“Ik werd opgenomen om af te kicken en daarna kreeg ik een plek in een opvangvoorziening voor EU-burgers en ongedocumenteerde mensen. Ik heb er twee keer een aantal maanden gezeten. Om eerlijk te zijn, ik werkte niet mee aan het programma en er kwam ook geen verandering in mijn leven. Dus was ik terug bij af, geen huis, geen werk, weer op straat leven. Dat is soms moeilijk en beangstigend.”
“Ik wil heel graag stoppen met drugs maar bij de hulpverlening komt het nooit goed. Ik wil niet meer praten, praten. Dat lost niets op. Ik ga van het kastje naar de muur. Het systeem faalt. Als ze nu eens een programma maakten om me als mens te zien, en niet als junk, dat ik m’n menswaardigheid terugkrijg. Er staan heel veel gebouwen leeg, iedereen kan een kamer krijgen. We kunnen gaan werken, er is zoveel werk te doen voor de maatschappij. Kijk maar eens naar de straten in de binnenstad, een puinhoop. Het kan zo simpel zijn om mijn waardigheid terug te krijgen en weer zichtbaar te zijn.”
“Er is ook een programma om terug te keren naar je land van afkomst. Dan krijg je negen maanden een onderhoudsdosis methadon en een half jaar om een baan en huis te vinden. Maar ik wil niet naar Boekarest, dat is niet goed voor mij.”
Op straat leven
“Als er plaats is, slaap ik bij het inloophuis waar ik ook schoonmaak. Anders slaap ik op straat. Dat is zo zwaar, ik ben ook niet welkom bij alle inloophuizen. Ik slaap onder een brug of in een bosje, er is geen toilet en ik moet er mijn behoefte doen. Weet je hoe dat voelt? Mensonterend, vernederend, waardeloos, dat er op me neergekeken wordt. Maar zolang ik op straat leef, kan ik geen baan vinden. Op dit moment is mijn leven verschrikkelijk en accepteer ik de situatie maar. Ik heb gelukkig elke dag contact met mijn moeder, ik hou van haar met heel mijn hart.
See Me
Feel Me
Touch Me
Heal Me
Listening to you, I get the music
Gazing at you, I get the heat
Following you, I climb the mountain
I get excitement at your feet
Right behind you, I see the millions
On you, I see the glory
From you, I get opinion
From you, I get the story
Listening to you, I get the music
Gazing at you, I get the heat
Following you, I climb the mountain
I get excitement at your feet
Right behind you, I see the millions
On you, I see the glory
From you, I get opinion
From you, I get the story
Amsterdam, april 2026
