Anne is een tengere vrouw met nieuwsgierige en ondeugende ogen. Dat ze bijna 71 wordt, zou je haar niet geven. Ze is net terug uit een verpleeghuis, waar ze tijdelijk verbleef. Ze maakte een lelijke val en brak beide enkels. “Mijn lichaam is dan wel oud, maar m’n kop is nog jong.” Al pratend vult de asbak zich. “Alleen het roken kan ik nog niet laten,” vertelt ze, “Verder is het middelengebruik helemaal gestopt.” Methadon gebruikt ze nog op onderhoudsdosis, dat is op haar leeftijd gevaarlijk om mee te stoppen.
De jeugdjaren
Anne is niet haar echte naam. Ze wil graag anoniem haar verhaal vertellen. Ze is geboren als oudste in een gezin van vijf kinderen. Haar vader was vertegenwoordiger en door zijn werk verhuisden ze meerdere malen, door het hele land. De huizen werden steeds wat groter, wat fijn was, want het gezin begon krap behuisd, met z’n tweeën in bed, de voeten van de ander bij je hoofd. Zo sliepen de kinderen.
Haar moeder had een zware vorm van diabetes en was daardoor erg vaak ziek. Anne werd al snel in de rol van verzorger geduwd. Ze heeft eigenlijk helemaal geen echte herinneringen aan haar kind-zijn. Samen met haar jongere broer waren ze samen al jong ‘vadertje en moedertje’. Ze herinnert zich een buurmeisje met wie ze wel eens buiten speelde. Maar ook daar was op een bepaald moment geen tijd meer voor. Het was eenzaam, ze kan zich geen vrienden of vriendinnen herinneren.
Puberjaren
Door deze zware zorgtaak werd ze als puber tegendraads; eerst stiekem maar later openlijk. Ze zocht ruzie met haar vader, ze wilde graag thuis weg. Haar vader was overbezorgd en zocht haar veel op, hield haar in de gaten. Zij wilde juist afstand nemen en ging zodra het kan op zichzelf wonen in een andere stad. Ze ging aan het werk en stapte daarna over op een studie. Ze ging naar de sociale academie met leuke stages in buurthuizen en jongerencentra.
In de Therapeutische Gemeenschap
Daarnaast deed ze in deze periode vrijwilligerswerk bij een jongerencentrum waar drugsgebruik heel gewoon was. Ze ontmoette daar haar eerste verkering; een hele lieve jongen, ze was helemaal verliefd! Maar hij was wel een drugsgebruiker; hasj maar ook speed en heroïne. Anne ging mee gebruiken en werd verslaafd aan heroïne.
Na drie jaar sociale academie hield ze het voor gezien. De verslaving nam de overhand en bracht haar tot tweemaal toe naar een Therapeutische Gemeenschap. Hier probeerde ze met behulp van zware therapieën haar verslaving onder controle te krijgen. Haar eerste liefde heeft nog wel eens geprobeerd om haar daar op te zoeken. Maar hij werd van het terrein gestuurd door de leiding, omdat hij nog gebruikte.
Tijdens de opnames overleden kort na elkaar haar moeder en de broer waarmee ze thuis de zorg voor de kleintjes deelde. Dit was een flinke klap voor Anne. De therapieën waren heftig, er werd erg in haar verleden gegraven. En daarbovenop kreeg ze nu in korte tijd met twee grote verliezen te maken. Ze werd er nog verdrietiger van.
Een partner en een zoon
Ze ontmoette binnen de Therapeutische Gemeenschap een man, het was geen liefde op het eerste gezicht maar er was wel degelijk sprake van aantrekkingskracht. Ze werd verliefd en Anne bouwde met hem een leven en een gezin op. Hij had echter een kwaadaardig karakter en een groot drankprobleem. Hij ging steeds meer drinken en deed waar hij zin in had, ondanks de geboorte van hun zoon. Anne cijferde zichzelf weg, dacht vaak, ‘ach, laat maar’. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ze een zo normaal mogelijk leven te leiden. Ze zorgde voor de opvoeding van haar zoon en deed administratief werk wat ze altijd al had gedaan. Ze leidde een dubbelleven, want naast haar werk en het gezin had ze ook nog steeds te maken met een heroïneverslaving.
Nadat ze de vader van haar zoon de deur had uitgezet, volgde een extra moeilijkheid in haar leven. Deze man accepteerde de scheiding niet en viel haar dagelijks lastig. Hij moest meerdere malen door de politie worden weggehaald. Ook zijn moeder greep iedere kans aan om Anne zwart te maken: in de buurt, bij familieleden, en later op facebook. De man is enige tijd geleden overleden en dat bracht de rust weer terug in het leven van Anne en haar zoon.
Op zoek naar levendigheid en naar rust
Die rust, dat is niet altijd wat Anne zocht. Ze hield wel van wat leven in de brouwerij en om die reden heeft ze bijvoorbeeld vrijwilligerswerk gedaan bij de daklozenopvang. Maar dat bleek toch niet zo’n handige combinatie. Met haar goedaardige karakter en de neiging om wat mee te lopen in wat er gebeurt, kwam ze daardoor ook in vervelende situaties terecht. Ze gaf geld weg, ging mee gebruiken, was soms zo ver heen dat haar zoon zich over haar moest ontfermen.
Op dit moment zoekt ze het in wat rustigere activiteiten; ze houdt van een sudoku maken en het kijken naar documentaires. Ook heeft ze een hele la met tekenspullen en zou ze best naar de tekencursus in het buurthuis verderop willen. Door het verblijf in het verpleeghuis kwam ze erachter dat ze het eigenlijk heel fijn vindt om onder de mensen te zijn. Al waren de mensen daar wel echt oud, die deden zelfs al middagdutjes!
Contacten zoeken
Anne’s leven heeft in het teken gestaan van zorgen en verslaving. Nu ze terugkijkt, vindt ze het best lastig om mooie momenten te benoemen. Haar leven is niet gevuld geweest met veel vrienden en vriendinnen, en ze merkt nu dat ze best meer aanspraak zou willen. Het contact met haar jongere broers en zussen is helemaal verwaterd. Dit komt door haar eigen verslavingsgedrag en misschien ook wel dat ze allen een soort van belasting meegekregen hebben vanuit het gezin waar ze uitkwamen. Daarnaast hebben de giftige berichten van haar ex en zijn moeder haar leven geen goed gedaan. Ze zou graag het contact met familie willen herstellen. Voor zichzelf, nu ze veranderd is, maar ook voor haar zoon zodat hij toch familie heeft, zeker wanneer zij er ooit zelf niet meer is. Ze gaat proberen dit samen met hulpverlening op te pakken, aangezien ze niet weet of haar familie haar nog wel zou willen spreken.
Een ander leven
Ze is blij dat ze uit de gebruikerswereld is, al die verhalen kent ze ondertussen wel. Ze geniet van de rust die er nu is. De drugswereld was heftig, het vroeg om veel aanpassing. Het leven van een dubbelleven kostte haar veel energie. Daarnaast werd ze van sommige middelen erg achterdochtig, terwijl ze er nu achter komt dat mensen helemaal niet meteen allemaal nare dingen van haar denken.
Ze geeft haar leven op dit moment een 7, dat heeft ze altijd een mooi cijfer gevonden. ”Ik heb het goed gedaan, ook als ouder. Ik leer nu dat ik best wat vaker hulp mag vragen en ik moet me ook niet te veel dingen in m’n hoofd halen.” Als voorbeeld noemt ze de buurman die pasgeleden spontaan langskwam om te vragen waar ze al die tijd was geweest. Hij wist niet dat ze in het verpleeghuis was geweest. Het was hartstikke gezellig en hij bleef best een tijd zitten, terwijl zij altijd dacht dat alle buurtbewoners haar met de nek aankeken.
Waarschuwing
Als laatste wil ze graag mensen waarschuwen voor verslavingen, die volgens haar al snel op de loer liggen. Overal is drank te krijgen, de huisarts schrijft makkelijk middeltjes voor en voordat je het weet kun je niet meer zonder. Loop niet mee, maar loop je eigen weg!
Groningen, maart 2026
