Ovidiu wil graag zijn levensverhaal vertellen, vooral over de ongelukkige gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Ovidiu is een arbeidsmigrant uit Roemenië. Hij vertelt zijn verhaal op de verpleegafdeling van de opvanglocatie waar hij momenteel verblijft. Omdat Ovidiu drie breuken in zijn nek heeft, draagt hij een Halo-frame, een brace die de nek beschermt en stilhoudt. Hij heeft veel pijn.
Levensweg
Ovidiu groeide op met twee broers in een arm gezin in Roemenië. Hij volgde twaalf jaar onderwijs en werd opgeleid tot automonteur. In 2012 verliet hij Roemenië vanwege de slechte economische situatie. Hij woonde in verschillende Europese landen en werkte voornamelijk in de bouw.
In Italië was Ovidiu vier jaar getrouwd en kreeg twee kinderen. Het huwelijk liep stuk en hij heeft geen contact meer met zijn kinderen. Er zijn periodes geweest waarin hij dakloos was, maar nooit voor lange tijd.
In juni 2024 kreeg Ovidiu een telefoontje van zijn broer in Roemenië. Zijn broer vertelde hem dat hun moeder twee maanden eerder was overleden. Door familieproblemen had zijn broer hem niet eerder geïnformeerd. Ovidiu is nog zichtbaar verdrietig om het verlies van zijn moeder en om het feit dat hij zo laat hoorde van haar overlijden. Zij betekende namelijk alles voor hem.
Van december 2024 tot december 2025 had Ovidiu een jaarcontract in Renesse. Hij maakte vakantiewoningen schoon en woonde in een vakantiechalet. Hij vond het werk prettig. Vooral in de zomer hing er een gezellige sfeer, wanneer het mooi weer was en veel toeristen uit Duitsland en België de streek bezochten.
Een nacht met grote gevolgen
Midden in de nacht van 16 april 2026 zocht Ovidiu een plek om te slapen in een tuin bij een huis in Roosendaal. De bewoner zag hem waarschijnlijk via een camera en kwam naar buiten met een honkbalknuppel. Hij sloeg Ovidiu heel hard op zijn hoofd.
Ovidiu viel neer, raakte half buiten bewustzijn en dacht dat hij verlamd was. Hij voelde dat er iets ernstig mis was. Zachtjes zei hij: “Help, help.” Ook vroeg hij de man om een ambulance te bellen. De man weigerde. Even later kwam de partner van de man naar buiten en toen belde een van hen wel de politie.
Toen de politie met vijf of zes agenten arriveerde, belden zij geen ambulance omdat zij niet geloofden dat Ovidiu echt gewond was. Wel sleepten ze hem enkele honderden meters weg uit de tuin en zetten hem in een politieauto. Na een paar minuten haalden zij hem weer uit de auto en legden hem terug op straat. Uiteindelijk belde een vrouwelijke agent een ambulance.
Het ambulancepersoneel bracht een plastic nekkraag aan en bracht hem vervolgens naar het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Uit medisch onderzoek bleek toen dat zijn nek op drie plaatsen gebroken was. Daarna kreeg hij het Halo-frame dat hij nu enkele maanden moet dragen. Ovidiu vertelt: “Toen ik met een gebroken nek in het ziekenhuis belandde, smeekte ik de dokter om mij medicijnen te geven zodat ik kon sterven.”
Eind april brachten mensen van het ziekenhuis Ovidiu naar een stichting voor dakloze EU-burgers. Deze stichting kon hem in deze medische toestand niet helpen, dus na ongeveer een uur werd hij weer teruggebracht naar het ziekenhuis. In mei werd Ovidiu uiteindelijk door iemand van de stichting naar zijn huidige opvanglocatie in Rotterdam gebracht.
Ovidiu’s grootste frustratie is dat de politie niet onmiddellijk een ambulance heeft gebeld en hem meerdere keren heeft verplaatst terwijl hij zwaargewond was. Ovidiu denkt dat zijn letsel hierdoor erger is geworden. Hij vraagt zich nog steeds af waarom de agenten hem eerst in de politieauto zetten en hem daarna weer op straat legden. Ovidiu begrijpt niet wat hun intentie was of wat er in hen omging. Deze vraag houdt hem erg bezig.
Gevangenisstraf
Ondertussen bleek er nog een andere kwestie te spelen. In 2014 werd Ovidiu verdacht van inbraak en gearresteerd door de politie. Hij had destijds geen advocaat en er kwam geen rechtszaak. Na drie dagen liet de politie hem gaan. In 2017 werd hij veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf zonder dat hij wist dat er een rechtszaak was geweest.
In januari 2026 hield de politie hem staande op station Roosendaal om zijn papieren te controleren. De agenten vertelden hem dat hij nog een straf open had staan. Op dat moment zei Ovidiu dat hij een advocaat nodig had, maar hem werd verteld dat hij zelf een advocaat moest regelen en betalen. Omdat Ovidiu niet genoeg geld had, besloot hij de gevangenisstraf uit te zitten. Eind maart 2026 kwam hij weer vrij. Enkele weken later liep Ovidiu het nekletsel op.
Lichtpuntje
Ovidiu is een orthodox christen en bidt elke dag tot Jezus voor genezing en voor een normaal leven. “Ik hoef geen miljonair te worden. Ik hoop alleen op werk, een huis en een gezin.”
Een klein lichtpuntje in zijn moeilijke situatie is een Roemeense man die hij onlangs ontmoette tijdens fysiotherapie in Roosendaal. Hij is vanuit Roosendaal naar Rotterdam gekomen om hem te bezoeken. Ovidiu was daar oprecht blij mee. “Hij kwam als een vriend.”
Rotterdam, mei 2026
