Het levensverhaal van Naser

Naser is een regelmatige gast bij een inloopcentrum in Alkmaar. Hij wil dolgraag over zichzelf vertellen. Een beetje beroemd worden lijkt hem wel wat. Graag met een foto erbij. Hij ziet eruit alsof hij niet veel ouder is dan 35 jaar. Maar schijn bedriegt. Hij heeft zijn haar geverfd. Eigenlijk is hij grijs, maar dat vindt hij toch niet zo mooi. 

---

Geboren in Somaliland 

Naser is geboren in Somaliland en heeft een zus en drie broers. Het was daar mooi. Beide ouders zijn overleden, verder heeft hij daar met niemand meer contact. Veel meer kan hij niet vertellen over zijn jeugd aldaar. Ook niet hoe hij naar Nederland is gekomen. 
Naser vertelt: “Ik was psychotisch, als kind al. Ik weet het niet meer. Ik heb geen geheim voor je, hoor!” 
Er was daar geen behandeling voor hem, geen medicijnen en waarschijnlijk ook geen onderwijs. Zijn vader vond het beter dat Naser zou proberen om naar Europa te komen. Maar hoe, dat weet hij niet meer na te vertellen. 

Naar Nederland 

Ruim 45 jaar geleden kwam hij aan in Nederland en belandde meteen in de hulpverlening. “Met een spuit in mijn achterste,” vertelt hij, terwijl hij de plek aanwijst. Sindsdien wordt Naser behandeld en ondersteund door de GGZ. Hij woont alweer veertien jaar begeleid en is helemaal blij met zijn hulpverleners en artsen. Een korte periode van op zichzelf wonen was geen succes; hij kon niet alleen zijn. 

Werk en vrijetijdsbesteding 

Naser geniet van zijn werk. Zestien jaar heeft hij gewerkt voor ‘Alkmaar schoon’ en hield de straten van de stad schoon. Nu werkt hij in een magazijn, waar hij dozen inpakt. Wat hij verdient, wordt beheerd – hij krijgt zakgeld. Dat is prima zo. Genoeg voor kopjes koffie met een gebakje erbij. Het liefst appelgebak, lekker! Of een broodje haring, kaas, kibbeling … De rij wordt steeds langer en Hollandser kan het niet. Met alcohol en drugs is hij nooit bezig geweest.   
De vele vrolijke vakantiefoto’s laten zien welke bestemmingen hij heeft bezocht: Italië, Mallorca, Disneyland Parijs, Turkije en Griekenland.  
Ook is Naser al 23 jaar lid van de wandelclub van het inloophuis.  

Verdrietige momenten 

Verdrietige momenten kan Naser eigenlijk niet benoemen. “Er is geen slechte dag.” Wel noemt hij het steeds weer komen en gaan van hulpverleners en artsen waar hij een band mee had opgebouwd. “Veel mensen hebben me grootgebracht. Honderd? Misschien wel meer? Dat steeds afscheid moeten nemen is niet leuk.” 

Bijzondere momenten 

Er waren wel bijzondere en mooie momenten. Naser noemt de dag dat hij na lang wachten Nederlander mocht worden. “Ik ben Beatrix heel dankbaar!” 
En nog een mooie herinnering springt eruit. Twee jaar geleden is Naser gedoopt in een kerk in Alkmaar. Dat is sindsdien ook zijn thuis. Elke zondag gaat hij naar de kerk.  
Naser is een tevreden mens. Hij is dankbaar voor de hulpverlening en voor een plek als het inloophuis. Ook is hij blij met zijn collega’s.  

Overdenking 

Naser heeft nog nooit nagedacht over het einde van zijn leven. “De mensen van de kerk kennen mij, zij weten het dan wel. Muziek moet er zeker bij.” Hij begint spontaan, maar moeilijk verstaanbaar te zingen met een mooie, donkere stem. Het is een lied over de goedheid van God en iets met elke keer ademhalen. Maar dat zullen ze in de kerk ook wel weten. 

Tot slot vertelt Naser hoe het hem lukt om zo blij te zijn. “Ik doe mijn best. Taal en aandacht, dat vind ik moeilijk. Werken, goed voor jezelf zorgen. Eten, drinken, schoonmaken… Meer kan ik niet doen.”  

Alkmaar, juni 2026