Serhan komt al 23 jaar meerdere keren per week in het inloophuis in Alkmaar. Door een ernstig ongeluk praat hij moeilijk verstaanbaar. Hij moet hard praten om duidelijk te maken wat hij wil en dat is vermoeiend. Maar hij is zeer gemotiveerd om zijn bijzondere levensverhaal te vertellen. Door de tijd te nemen, elkaar meerdere keren te spreken en met af en toe de hulp van pen en papier en zijn mobiel, lukt dit ook. Hij houdt zijn jas aan en zijn pet op want hij kan ieder moment worden opgeroepen om weer aan de slag te gaan.
Jeugd
‘Ik ben in 1965 geboren in Ankara, Turkije, als enig kind van mijn ouders. Verder bestond mijn familie uit opa’s, oma’s, ooms en tantes. Mijn vader werkte in een metaalfabriek in Zaandam. Toen ik drie jaar was, zijn mijn moeder en ik ook naar Zaandam verhuisd waar ik veertig jaar heb gewoond. Ik heb zeven jaar over de lagere school gedaan en ik ben naar de lts geweest. Daarna ging ik net als mijn vader in de metaalindustrie werken. Ik werkte in ploegendienst en maakte pistolen en kogels.”
“We gingen in de vakanties vaak terug naar Turkije, waar mijn ouders hun huis hadden aangehouden. Toen ik een jaar of 27 was, werden het buurmeisje van 18 jaar in Ankara en ik verliefd op elkaar en zijn we getrouwd. We zijn in Zaandam gaan wonen en kregen twee zonen. Maar ik ben ook weer van haar gescheiden. ”
Auto-ongeluk
“Veel dingen van vroeger weet ik niet meer precies omdat ik een ernstig auto-ongeluk heb gehad toen ik 33 jaar oud was. Ik zat bij een vriend in de auto toen hij tegen een paal aanreed. Ik heb vier maanden in coma gelegen in het ziekenhuis. Daarna heb ik twee jaar moeten revalideren, omdat ik niet meer kon lopen en praten. Ik wilde op een gegeven moment zo graag naar huis dat ik vanuit het revalidatiecentrum in Castricum in vier uur naar mijn huis in Zaandam ben gelopen. Door fysiotherapie en logopedie heb ik weer leren lopen en een beetje leren praten, alhoewel het vaak niet goed verstaanbaar is. Vaak zit de informatie wel in mijn hoofd maar kan ik dit niet goed zeggen. Ook kan ik me niets meer herinneren van het ongeluk en de tijd dat ik in het ziekenhuis lag.”
Werk
“Door het ongeluk werd ik afgekeurd voor werk. Ik had niets om handen en wilde wel graag wat doen. Een vriend nam me mee naar Amsterdam waar ik een prostituée leerde kennen die geen vervoer had. Ik reed haar en later werd ik chauffeur voor meerdere prostituees. Dit heb ik vijftien jaar gedaan van 21.00 uur tot 03.00 uur ’s nachts. Totdat er op een nacht twee grote bussen en heel veel politieagenten langskwamen om de prostituees op te pakken. Mij hebben ze niet gearresteerd. Daarna was het afgelopen met de prostitutie en dus ook met mijn werk daar.”
Naar Alkmaar
“Een vriend heeft mij daarna meegenomen naar de prostituees in Alkmaar. Ik raakte met één van de vrouwen aan de praat. Ze vroeg me of ik voor haar een boodschap kon doen voor een euro. En een ander vroeg of ik koffie wilde halen voor een euro. Mijn klantenkring werd steeds groter en nu bedien ik veel vrouwen, iedere dag.
Medewerkers van Humanitas hebben mij geholpen met het vinden van een huis en zij helpen mij nog steeds met mijn financiën. Ik krijg €150,- leefgeld per week.
Hartaanval
“Twee jaar geleden kreeg ik een hartaanval in de Aldi. Ik ben met de ambulance meteen naar het ziekenhuis in Amsterdam gebracht. Toen ik wakker werd uit de narcose bleek dat er in mijn rechterbeen en flink in mijn buik was gesneden. Met mijn beenslagader zijn er drie omleidingen rond mijn hart gemaakt. Ik lag een maand in het ziekenhuis en nog een maand is er thuiszorg geweest om mijn wonden te verzorgen. Na twee weken mocht ik weer lopen en ben ik weer meteen aan het werk gegaan. Ik slik nu nog steeds acht pillen per dag voor mijn hart en voel me weer net als voor de hartaanval.”
Inloophuis
“Ik ga meerdere keren per week naar het inloophuis voor een praatje, een kop koffie of een ontbijt. Ik vind het heel fijn hier omdat ik iedereen ken en met iedereen goed overweg kan. Iedereen praat met me en het maakt niet uit dat ik niet goed verstaanbaar ben. Men accepteert mij hier zoals ik ben. Mijn hobby is dammen en dat doe ik hier geregeld met mijn dammaatje.”
Vrienden en familie
“Ik ga twee keer per week met mijn auto naar Zaandam om vrienden op te zoeken. En om het huis van mijn vader die in Turkije is, te checken. Mijn moeder is helaas vijftien jaar geleden overleden. Zij was de belangrijkste persoon in mijn leven omdat ze altijd alles voor me deed. Als ik overlijd, wil ik graag bij haar en mijn ooms en tantes in Ankara begraven worden. Mijn twee zonen wonen in Utrecht waardoor ik hen en mijn zevenjarige kleinzoon niet meer zoveel zie. Maar we hebben nog wel een goed contact via de telefoon.”
Allah
“De meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven is het auto-ongeluk geweest. Daarna veranderde alles: mijn geheugen is sindsdien slecht en het praten gaat moeizaam. Maar dat ik het heb overleefd, is toch wel het mooiste wat me is overkomen. Ik heb daarna nog zoveel kunnen doen in mijn leven. Ondanks dat dit me is overkomen, ben ik in Allah blijven geloven en ga ik af en toe nog naar de moskee.”
Serhan besluit zijn levensverhaal met hetgeen hij graag aan anderen wil meegeven: ‘Allah is goed en weet meer dan de mensen’.
Opgetekend in Alkmaar, augustus 2026
One comment on “Serhan”
Lieve Serhan, zo blij dat ik jou ken!!