Vandaag zijn wij in de Marcuskerk om Marco te ontmoeten. Het is een mooie kerk met een sterke binding met de wijk Moerwijk. Marco valt direct op. Hij draagt een kleurrijk shirt. Daarmee wil hij ook iets van zichzelf laten zien, hoe kwetsbaar en moeilijk zijn situatie ook is. Hij wil laten zien dat hij gelooft in het goede van de mens. Dat het leven ondanks alle tegenslagen mooi is, en dat het gevierd moet worden. We gaan met z’n vieren aan tafel zitten, krijgen een kopje koffie en zijn benieuwd naar het levensverhaal van Marco. Met zachte stem vertelt hij hoe hij zijn leven beleefd heeft.
Jeugd
Op 4 juni 1966 werd Marco thuis geboren in Scheveningen. Daar heeft hij dankzij zijn vader een fantastische jeugd gehad. Hij heeft altijd vrienden om zich heen gehad.
De lagere school heeft Marco afgemaakt. Maar al vroeg op de middelbare school begon het werk te trekken. In het weekend stapte hij op zijn brommertje om bij zijn vader aan de slag te gaan. Eerst was hij keukenhulp, maar later werd het steeds meer. Daar heeft hij ook heel veel geleerd. Vooral hoe je met mensen moet omgaan.
Toen hij jong was gingen ze altijd op vakantie. Als er maar een weekendje vrij was pakte zijn vader de lelijke eend in en gingen ze eropuit. Later, toen Marco op de mavo zat, vroeg zijn vader op een keer: ‘Joh, moet je niet naar school?’ Maar Marco wilde niet meer naar school. Hij leerde veel meer in de praktijk, vooral van zijn vader.
Vroeg werken
Marco vertelt dat hij veel banen heeft gehad. Zo was hij kok en fietsenmaker, werkte hij in de reclassering, was hij chef van het diner, enzovoort. Hij ging voor twee weken naar Frankrijk, maar dat werden wel zes hele jaren. Hij heeft ook op Schiermonnikoog gewoond, waar hij als fietsenmaker werkte. Lekker avontuurlijk! Marco is heel handig en snel van begrip, waardoor hij makkelijk iets kan repareren of in elkaar kan zetten. Dat vindt hij leuk en fijn om te doen. Zoals die keer dat een jongetje met een kapotte fiets en een lekke band verdrietig voor de kerk stond. Marco repareerde zijn fiets snel en plakte de band. Aan het eind van het bezoek aan de kerk, kon hij het jongetje blij maken. Dat blije gezicht van dat jongetje gaf hem veel plezier. Het raakt hem ook emotioneel. Dat is toch mooi, als je dat mag doen. Als dat jongetje weer een keer langs fietst, roept hij: “Hallo fietsenmaker!”, en dan kan Marco alleen maar blij glimlachen.
Verlies van vrienden
Er waren altijd vrienden in Marco’s leven, maar hij heeft ook goede vrienden verloren. Eenzaam is hij nooit geweest. Maar niet alles uit zijn jeugd is zonneschijn. Marco heeft ook heftige, negatieve dingen meegemaakt, die zijn leven bepaald hebben. De grootste klap was het verlies van zijn vader in 2010, die voor hem zowel zijn chef, zijn vriend, maatje als vader was. Hij heeft zich toen tot God gewend.
Maar ook het verlies van zijn goede vriend P. heeft hem zwaar aangegrepen. Tot de dag van vandaag voelt hij het verdriet nog.
Misbruikt
In zijn jeugd werd Marco misbruikt. De buurman had zich in het gezin naar binnen gedrongen en vond hem een leuke en lekkere jongen. Dat is heel zwaar geweest voor Marco. Toen een psychiater, vele jaren later, hem eens vroeg wat hij nu van die ex- buurman vond zei Marco: “Ik hoop dat hij in de hemel is. Dat lijkt misschien wel wat vreemd, maar daar heeft hij geen vrienden.”
Maar dat is geweest. Als hij nu boos is op iemand, zegt hij: “Ik zal voor je bidden!”
Marco leeft in het nu, en geniet van de kleine dingen. Hij is dankbaar en heeft een belangrijk motto voor zichzelf: ‘er zijn en er mogen zijn’. En je medemens dienen, zoals God dat wil.
Een thuis na dakloosheid
Nadat hij door corona zijn werk kwijtraakte is Marco een periode dakloos geweest. Maar ook daarvan heeft hij veel geleerd. Hij zegt: “Je bent niet zomaar dakloos, je bent niet zomaar alcoholist. Ieder mens heeft een verhaal. Het is niet zwart-wit, er zijn veel meer tinten.” Dat inzicht heeft hem verrijkt. Van de kerk kreeg hij een huis, waar hij vijf jaar gewoond heeft.
Perioden van zware verslaving
Gedurende zijn leven is Marco meerdere keren verslaafd geweest. Een korte tijd aan cocaïne, maar ook vaak aan alcohol. Het bijzondere is dat hij het kon laten staan als hij werk had. Dan werkte hij hard en toegewijd en ging alles goed. Maar zodra het weer stil werd, werd het moeilijk. Dan ging hij weer malen en kwam de shit naar boven. Dan kwamen de gedachten terug: dat niemand heeft gezien wat er met dat lieve, kwetsbare jongetje gebeurde. Die gedachte wil je stil hebben.
Kinderen
Marco vertelt dat hij twee kinderen heeft gehad. Door een vechtscheiding is het contact lange tijd onmogelijk geweest, en dat doet pijn. Marco weet heel goed hoe moeilijk hij voor zijn kinderen is geweest. Hij is wel dankbaar dat hij zijn dochter, die zes jaar geleden is overleden, nog twee keer heeft gezien. En alsof wonderen de wereld nog niet uit zijn, heeft hij recent zijn zoon ook weer gezien. Marco had laat in de avond tot God gebeden. Enkele dagen later stond zijn zoon zomaar op de stoep. Dat ontroert hem. Dat was heel bijzonder! Hij zegt: “Het is een goede jongen geworden.”
Op veel punten lijkt zijn zoon ook op hem. Ze houden van het avontuur, zijn handig en zorgzaam. Hij kijkt positief naar die ontmoeting: “Twintig jaar geen contact, en het was meteen goed. Het is geen Hagenees, maar een echte Eindhovenaar. Hij is cameraman, lekker creatief. Het is een goeie jongen.”
Geleerd van het leven
Wat hij geleerd heeft van zijn ouders is respect hebben voor de ander. Voor de ander klaar staan. Dat zijn de zaken die ertoe doen. Mensen zeggen wel eens van hem dat hij nog zijn laatste boterham weg zou geven. Dat klopt ook, volgens Marco! Vijf maanden geleden kreeg hij de diagnose uitgezaaide kanker. Zijn leven is dan plotseling eindig. Marco heeft geleerd dankbaar te zijn. Dankbaar voor wat je nu hebt en voor de vrienden die je nu hebt. Al het bezit dat je hebt is niet belangrijk. Hij heeft al zijn aardse bezittingen al weggegeven aan goede doelen.
Wat hij ook geleerd heeft is dat het begint met iets kleins. Dan lijkt het spannend en wil je meer. Marco begon met een jointje, maar wilde daarna ook cocaïne, en later extasy. Het houdt niet op. De beste keuze is helemaal niet roken. Je lichaam is je tempel. Die heb je gekregen van God, daar moet je goed voor zorgen. Maar als je dat niet doet, dan eindigt het in ellende. In die ellende krijg je heel veel problemen. Shit happens. Marco zegt dat hij dat kan weten, want hij heeft fouten gemaakt. Dat zou hij als hij dat aan een klas met kinderen moest vertellen ook duidelijk en eerlijk zeggen.
Het leven overziend
Terugkijkend ziet Marco wat hij verkeerd heeft gedaan. Nu vergeeft hij zichzelf, maar vraagt ook om vergiffenis. Hij is nog steeds bezig zichzelf te begrijpen. Je blijft leren, ook in deze fase van het leven. Dat hij God gevonden heeft, geeft hem troost en kracht. Zijn lichaam is op, zijn stem is zwak, maar hij heeft kracht. Kracht die je ziet in zijn ogen, zijn ziel en natuurlijk ook in zijn kleurrijke shirt.
Het leven is eindig
Na de diagnose vijf maanden geleden, is het alsof hij opnieuw geboren is. Marco beseft hoe mooi kleine dingen kunnen zijn. Als het eerste sneeuwklokje tevoorschijn komt, kan hij daar al enorm van genieten. Hij houdt van de natuur.
Ondanks deze slechte tijden vindt Marco dat hij vooral ook veel mooie tijden heeft gehad. Misschien is wel 75% van zijn tijd mooi geweest. Hij staat dan ook positief in het leven en weet de kleinste dingen te waarderen. Hij is dankbaar en heeft veel mensen om zich heen, waaronder zijn broeders en zusters van de kerk. En toeval bestaat niet. Hij heet Marco en is vernoemd naar Marcus. De afscheidsceremonie zal in de Marcuskerk worden gehouden. Hoe mooi kan je het hebben!
Marco is binnen een week na dit interview overleden. We hebben zijn levensverhaal helaas niet aan hem kunnen voorlezen. De kerkdienst was mooi en goed bezocht. Ook daar werd verteld dat hij heeft geleden aan het leven, en dat hij door zijn verslavingen en zijn geschiedenis niet degene heeft kunnen zijn die hij had willen zijn.
Den Haag, augustus 2025
