Als ik in het kantoortje van de opvang, waar John woont, nog even wacht omdat ik te vroeg ben, komt een meneer vragen om een doekje. “Zo’n geel doekje, of roze, weet je wel.” Hij verdwijnt ermee naar z’n kamer. Dit blijkt ‘mijn’ John te zijn, die z’n kamer nog een extra poetsbeurt geeft vanwege het bezoek.
“Is het goed als ik rook?” John is een goede, vriendelijke gastheer en roken is, te zien aan de vele asbakken in de kamer, belangrijk voor hem. Tijdens dit gesprek worden er drie sigaretten soldaat gemaakt.
Piepen en hijgen
John groeit op in een fijn gezin in Utrecht. Op de lagere school heeft hij veel last van bronchitis, moet soms naar het ziekenhuis en ligt vaak thuis ziek op bed. John vertelt: “Ik ging piepend en hijgend het leven door.”
Maar op school is het fijn en bij de flats in zijn woonwijk kan hij heerlijk spelen.
Na de lagere school gaat hij, net als zijn broers, naar de LEAO (nu het vmbo), maar stapt later over naar de lagere technische school omdat hij graag met z’n handen bezig is. Hij kiest eerst voor metaaltechniek, maar dat valt tegen: “Ik was de hele dag bezig met een blokje vijlen.”
Hij stapt over naar autotechniek en dat bevalt beter. Hij werkt daarna bij twee verschillende garagebedrijven. Daar is het ook leuk werken, maar na een jaar of twee “was Johnny het weer zat”, dan wilde hij weer wat anders.
Bakkie
Zijn bakkie is een grote hobby in die tijd. Hij is zendamateur en praat met andere zendamateurs uit landen over de hele wereld, zoals bijvoorbeeld Spanje, Amerika en Japan. Tot zijn achttiende doet hij dit met hart en ziel. Maar dan staat opeens de politie voor de deur. Of hij alstublieft wil stoppen met z’n zender, omdat hij stoort op de intercom van een psychiatrische observatiekliniek in de stad. Z’n zender wordt in beslag genomen. Het bezit ervan was destijds illegaal.
Maar John wil verder leren in de elektronica. Dus na zijn banen in de autotechniek doet hij de mavo in één jaar, zodat hij naar de middelbare technische school (MTS) kan, richting elektronica. Na de MTS heeft hij verschillende banen: telefonisch verkoper in de elektronica, monteur en assistent-bedrijfsleider.
Hij woont dan samen met zijn vriendin, een mooie, lieve vrouw, die goed verhalen kan vertellen. Van zijn zestiende tot zijn zesentwintigste hebben zij een relatie, daarna gaan ze uit elkaar.
Dartstalent
In een café in Utrecht blijkt dat John een talent heeft voor darts. Hij wint steeds vaker een potje en doet mee met de dartscompetitie in een ander café in de stad. Hij wordt nummer twee van Midden-Nederland en mag naar Engeland om zijn geluk te beproeven. Dat waren leuke reisjes. Hij won een keer een muziekinstallatie met pick-up en verder verschillende geldprijzen.
Lieve moeder
Dan gebeurt er iets vreselijks. John zijn lieve moeder pleegt zelfmoord. Hij is dan dertig jaar en woont weer thuis. Hij wordt depressief en merkt dat drugs hem helpen zich beter te laten voelen. John raakt verslaafd.
Helaas, want John weet nu dat drugs niets oplossen. Je hebt er steeds meer van nodig en raakt daardoor alles kwijt. Je werk, je relatie en je huis. Dus voor de lezer: begin er niet aan.
John raakt niet dakloos, maar woont in instellingen. Hij woont nu zo’n negen jaar hier in de opvang waar we het interview doen. Hij gebruikt nu niet meer zo veel, want hij is het een beetje zat.
Ufo’s
John houdt van muziek. Toen we zijn kamer binnenkwamen werd er een nummer van Tina Turner, één van zijn idolen, afgespeeld. Ook vindt hij ufo’s heel interessant. Hij speurt graag het internet af of er weer wat nieuws over te vinden is.
Verder gaat John regelmatig de stad in op z’n scootmobiel. Twintig jaar geleden kreeg hij diabetes en inmiddels doen z’n voeten pijn als hij erop loopt. In de stad maakt hij praatjes met mensen en krijgt soms wat kleingeld om z’n budget aan te vullen. Een vetpot is dat niet. De hele dag bezig zijn levert een euro of vijf op. Nu, met de kerst in aantocht, zijn de mensen op straat aardiger. Vandaar de kersttrui die hij draagt met de tekst: “Holidays Are Coming.” John houdt wel van de kersttijd.
John vertelt dat zijn kortetermijngeheugen niet meer zo goed is. Zo’n tien jaar geleden kreeg hij door een virus een ontsteking in zijn hersenen. Sindsdien herinnert hij zich weinig van dingen die kortgeleden gebeurd zijn.
Hier in huis worden ook gezamenlijke momenten georganiseerd. Samen eten, spelletjes doen, iets creatiefs. John is daar altijd wel bij. Maar het contact met de meeste medebewoners is minimaal. Die praten alleen maar over drugs. “Wat gebruik jij, heb jij nog wat?”
Volg je hart
Wat John heeft geleerd van het leven: altijd je eigen hart volgen, vertrouw op jezelf. Niet bang zijn, wat je wilt doen moet je uitproberen.
Aapje
Als we deze woorden even laten bezinken, worden we opgeschrikt door een luid geroep. “Aa aa oe oe!”, klinkt het van opzij. “Je schrok, hè”, stelt John tevreden vast. Het was inderdaad even schrikken.
Op de vensterbank staat een klok. Elk uur gaan twee rode luikjes open en een aapje met een banaan springt dan roepend naar buiten. Op verzoek laat John het aapje nog een keer tevoorschijn komen.
Dan is het tijd om te gaan. “Dag, John!”
Utrecht, 9 december 2025
