Beroemde Haarlemmer
Gebrand is een beetje jaloers dat hij deze quote uit een reclamespot niet zelf heeft bedacht, want dit is waar het om gaat in het leven. Eigenlijk is hij een beroemde Haarlemmer zoals blijkt na een uitstapje op het internet. Er is eerder een verhaal over hem geplaatst in het Haarlemse Nieuwsblad Rodi en er is ook een documentaire over hem gemaakt. En zelf heeft hij twee boeken op zijn naam staan. En inderdaad – “The Pied-Piper story” blijkt te leen in de bibliotheek. Door zijn “Pied-Piper-boxen” is Gerbrand het meest bekend. Ook worden werken van hem af en toe tentoongesteld.
Jonge jaren
Ik weet dit allemaal niet maar herken wel het logo op de luidsprekerbox van zijn hand. Die hangt in het café waar ik Gerbrand op het terras ontmoet. Hij is speciaal gekomen met zijn scootmobiel, vergezeld door één van zijn oudste en beste vrienden. Gerbrand is in deze buurt geboren en getogen als middelste van zes kinderen. Na zijn vele omzwervingen is hij er ook heen teruggekeerd. Gerbrand had een leuke kindertijd in een liefdevol gezin. Het was een arme buurt en zij waren dat ook. Zijn vader was koster in de Nieuwe Kerk. Toen hij eens van thuis was weggelopen, vonden zijn ouders hem slapend op de kansel van de Nieuwe Kerk. Desondanks zegt het geloof hem verder niets meer. Gerbrand vermaakte de buurtkinderen met de poppenkast, de kast was gemaakt door zijn vader, de poppen maakte zijn moeder.
De Pied Piper
Later ging hij naar de MULO en daarna naar de Grafische School in Amsterdam. Hij was even in loondienst maar dat beviel niet en hij begon een eigen zaak, een groothandel in gereedschap. En natuurlijk deed hij zijn bekende uitvinding, de Pied Piper. Een geluidsbox van hoge kwaliteit die ook in de Waagh in Haarlem en bij verschillende zeer bekende musici en artiesten hing (of nog steeds hangt). Voor zijn zaak is hij wel vijftien keer verhuisd door heel Nederland. Maar rijk geworden is hij niet, hij deed het niet voor het geld en stak de opbrengst in leuke muziekprojecten met vrienden waar hij de cd-opnames maakte.
Uiteindelijk ging de zaak failliet. En strandde ook nog zijn huwelijk na 32 jaar. Hij heeft een dochter uit dit huwelijk, zij belt hem wekelijks op. Een nieuwe liefde vond hij rond zijn zestigste. Helaas konden zij maar anderhalf jaar van elkaar genieten. Zij werd vroeg dement en overleed uiteindelijk in een verpleeghuis.
Herseninfarct
In 2012 werd voor Gerbrand alles anders toen hij na twee weken in coma wakker werd in Heliomare. Een herseninfarct was hem funest geworden en uiteindelijk bleef hij aan één zijde verlamd. Waarschijnlijk heeft de stress rondom zijn zaken eraan bijgedragen. Wat hem betreft hadden ze hem best mogen laten slapen. Doodgaan is niet erg, alleen pijn en lijden. Maar hij is er nog. Als hij bij de fysio op de fiets zit dan trapt hij op het schermpje door alle plaatsen waar hij ooit heeft gewoond en hij geniet van de mooie herinneringen. En hij heeft daarna het schilderen ontdekt, ineens was er heel veel tijd. Eigenlijk is hij niet ongelukkiger dan in de tijd vóór het herseninfarct, ondanks alles.
Terugblik
Hoe kijkt Gerbrand terug op zijn leven? Hij had nooit een doel dat hij wilde bereiken, liet zich leiden door de situatie. Zo terugdenkend had hij misschien beter wat meer geld kunnen verdienen met zijn Pied Pipers. Hij verkocht ze veel te goedkoop, terwijl ze heel gewild waren. Het was uiteindelijk niet genoeg voor de huur van de winkel in Haarlem. Dat had veel stress gescheeld. “Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt, dat was mooi. Je moet in jezelf geloven. En in vriendschap, want vriendschap is uiteindelijk het belangrijkste, belangrijker dan rijkdom of bezit”. ’s Avonds denkt hij aan alle mooie herinneringen – hij vergeet de vervelende dingen en onthoudt de leuke. Dat maakt dat hij goed slaapt. Hij heeft nog steeds een trouwe kring van oude vrienden die hem regelmatig op komen zoeken. Regelmatig schiet hij vol wanneer hij het heeft over vriendschap. En hij is vol lof over de mensen van de thuiszorg. De wereld heeft vriendelijkheid nodig, vindt Gerbrand, en dat straalt hij zelf ook uit.
Terecht zegt Gerbrand een paar keer: “Meid, ik kan er wel een boek over schrijven.” En misschien doet hij het ook wel, er staat al best wat opgetekend in de computer.
Haarlem, september 2025
