Ik ontmoet John op een verzorgingsafdeling van het Leger des Heils in Rotterdam. Hij vindt het leuk als we het gesprek in zijn eigen kamer houden, zodat hij meteen de doorlopende expositie van zijn hobby’s kan laten zien. Zijn kamer hangt vol met mooi ingelijste zelfgemaakte foto’s, naast talloze souvenirs en herinneringen aan zijn vele reisjes naar Griekenland. Op de vloer ligt een uitgebreid spoor voor Märklin-treintjes.
Familie
John is op 7 april 1939 geboren in Rotterdam-Noord. Hij is daar ook opgegroeid, in een katholiek gezin, samen met zijn lieve moeder, hardwerkende vader en zijn twaalf jaar oudere broer. Hij vertelt dat hij een prettige jeugd heeft gehad. Zijn oudere broer was ook een soort opvoeder voor John. Door hem is hij van fotografie, natuur en klassieke muziek gaan houden. Later werd het contact minder, doordat zijn broer trouwde, kinderen kreeg en naar Limburg verhuisde. Met één van de drie dochters van zijn broer heeft John nog contact, met de andere twee niet meer. Meestal gaat dit contact via e-mail.
Johns ouders zijn op de zeer respectabele leeftijd van 87 en 93 jaar overleden. Zijn broer en zijn schoonzus werden beiden 85 jaar. In de eerste plaats zijn Johns ouders en zijn broer heel belangrijk geweest in zijn leven en later ook zijn schoonzus. En meneer pastoor, want die speelde ook een belangrijke rol in het leven van zijn ouders.
Opleiding, werk en fotografie
John heeft genoten van zijn schooltijd. Vooral de tekenlessen vond hij erg leuk. Hij rondde de ULO (uitgebreid lager onderwijs) met wat obstakels af, op twee verschillende scholen. Vooral de tweede school vond hij erg leuk, omdat daar ook wat meiden in de klas zaten. Als zijn cijfers wat minder waren, stond zijn vader erop dat hij bijlessen volgde.
John werkte bijna 37 jaar bij dezelfde bank. Hij startte hier op zijn twintigste en had er diverse administratieve functies. Halverwege zijn 57e levensjaar ging hij met vervroegd pensioen, de voormalige VUT.
Al op jonge leeftijd was John gefascineerd door fotografie, gestimuleerd door zijn broer. Toen zijn broer het ouderlijk huis verliet, kreeg John zijn kamer. Zo kon hij zijn eigen kleine kamer gebruiken als donkere kamer voor het zelf ontwikkelen van foto’s. Hij heeft nooit een fotocursus gevolgd, en noemt zichzelf dan ook een autodidact.
Fotograferen is nu nog steeds Johns hobby. Zo heeft hij de ochtend van ons gesprek nog een mooie foto van een prachtige bloem met een bij erop gemaakt. Elk seizoen bezoekt hij het Arboretum Trompenburg in Rotterdam om daar een middag lang vele foto’s te maken.
Vrijgezel gebleven
John heeft van jongs af aan wel vriendinnen gehad, maar nooit een vrouw ontmoet met wie hij serieus wilde trouwen. Zijn moeder stuurde hem zelfs op zijn 30e via een katholieke reisorganisatie op vakantie naar Spanje, in de hoop dat John een geschikte vrouw zou ontmoeten. John heeft tijdens die vakantie een hoop lol gehad met wat vrouwen en genoten van de goedkope champagne. Maar een vrouw met een karakter dat bij hem paste, kwam hij jammer genoeg niet tegen.
Daardoor bleef hij bij zijn ouders wonen. Uiteindelijk woonde hij tot ongeveer twee jaar geleden in het ouderlijk huis. Vanaf 1996 woonde hij daar alleen.
De mooiste momenten zijn toch de vakanties
John had jarenlang de gewoonte om twee keer per jaar één tot twee weken alleen op vakantie te gaan. Alleen reizen vond hij prettig, omdat hij zich dan goed kon concentreren op het maken van foto’s. John is in Wenen, Lyon en Nice geweest. Vier tot vijf jaar lang ging hij ieder jaar in mei een week naar Parijs. Deze weken behoren tot de mooiste momenten van zijn leven.
In het najaar reisde hij jarenlang voor één tot twee weken naar Griekenland. Hij bezocht hier onder andere Athene en de eilanden Kefalonia, Samos en Kreta. Vooral aan Kefalonia heeft John fijne herinneringen.
Vanaf 1994 had hij op Kefalonia ook een Griekse vriendin. Hun lange afstandsrelatie heeft jarenlang geduurd. Voor haar is John Grieks gaan leren.
In 2019 bezocht John Griekenland voor het laatst. Dit was zijn 45e bezoek. Hij is toen op het eiland Samos geweest. Van hieruit kun je op een bepaald punt Turkije zien liggen. Daar heeft hij zelfgemaakte foto’s van op zijn kamer hangen.
De afgelopen paar jaar waren moeilijk
Naar mate John ouder werd, bleek het toch moeilijk voor hem om alleen te wonen. Hij heeft nooit moeite gehad met alleen zijn, dat is hij best graag. Wel heeft hij moeite om alles alleen te moeten regelen en goed voor zichzelf te zorgen. Zeker toen ook zijn broer en schoonzus waren overleden, die toch bij tijd en wijle de steunpilaren in zijn leven zijn geweest.
Vanaf 2017 is John vaker ziek geweest. In 2018 heeft hij twee staaroperaties gehad.
In 2023 adviseerde Johns mentor hem om zijn woning te verruilen voor een kamer in een verpleeghuis. John vond dat een goed idee, omdat duizeligheid steeds vaker zorgde voor problemen met traplopen. Daarom is zijn mentor op zoek gegaan naar een plaats voor hem in een verpleeghuis.
In het najaar van 2023 werd John ernstig ziek tijdens een bezoek aan Luxemburg. Hij lag daar ruim drie weken in het ziekenhuis. Het was ‘kantje boord’ door een longembolie, is hem verteld.
Gelukkig is hij hier helemaal van hersteld. John zegt daarover: “Ik voel me sindsdien als herboren.”
Ondanks dat hij toen ernstig ziek was, ging John toch een paar avonden gezellig aan het bier met enkele Duitse broeders. Totdat ander ziekenhuispersoneel erachter kwam.
Zijn mentor heeft ervoor gezorgd dat John vanuit Luxemburg per ambulance naar een ouderenzorginstelling in Rotterdam is gebracht. Hier heeft hij drie weken gerevalideerd. Hij vond het daar niet leuk. Er waren veel verwarde mensen op zijn afdeling.
Huidige woonsituatie
Vanuit de ouderenzorginstelling is John, via zijn mentor, op zijn huidige plek bij het Leger des Heils terechtgekomen. Hij verblijft hier sinds 30 november 2023. Dit zou tijdelijk zijn, maar zijn mentor kon geen plaats voor hem vinden in een verpleeghuis. Toen heeft John gezegd dat hij graag hier wilde blijven omdat hij het naar zijn zin had. Gelukkig bleek dit mogelijk en kreeg hij een ruimere kamer die hij zelf in mocht richten. Daar was John heel blij mee!
Een minpunt is dat hij door miscommunicatie met de woningbouwvereniging allerlei dierbare spullen uit zijn huis is kwijtgeraakt door zijn verhuizing naar deze nieuwe plek.
Alleen het eten vindt hij hier niet altijd even lekker. Daarom krijgt zijn leven nu een acht-plus in plaats van een negen.
Verdrietige gebeurtenissen
Het overlijden van zijn ouders, enkele jaren na elkaar, was voor John het meest verdrietige in zijn leven. Zeker omdat hij zo gewend was hen vrijwel dagelijks te zien. Gelukkig kon hij toen nog wel bij zijn broer en schoonzus terecht voor steun en om gezellig op de koffie te gaan, ook al woonden zij inmiddels in Noord-Holland.
En later, in 2012 en 2015, overleden ook zijn broer en schoonzus. De laatste jaren van zijn broers leven waren verdrietig, omdat hij aan Alzheimer leed.
Over zichzelf praten
Het valt niet mee voor John om over mentale zaken betreffende hemzelf te praten. Hij is dit duidelijk niet gewend en zegt niet zo’n ik-persoon te zijn. Hij houdt ervan in een kleine wereld te leven met de mensen om hem heen. Om daarmee gezellig te praten en anekdotes uit het leven uit te wisselen.
Zo kan John uren praten over zijn reizen en vindt hij het leuk grappige gebeurtenissen van vroeger te vertellen. Ook deelt hij zijn sigaartjes uit aan medebewoners. Maar wel mondjesmaat anders houdt hij er geen meer over voor zichzelf.
Over zijn alcoholgebruik, wat in elk verhaal terugkomt, zegt John zelf: “Ik ben een gezellige drinker en heb geleerd dat het beter voor me is om na twee glazen te stoppen.”
Geleerd van het leven
John heeft geleerd om het leven van de zonnige kant te blijven bekijken. Zo kan hij heftige gebeurtenissen enigszins weerleggen, en ook de kleine mooie momenten daarvan onthouden en vertellen. Om zo de gebeurtenissen wat luchtiger te maken.
Rotterdam, augustus 2025
