Ik heb met Yvo afgesproken bij een verpleegafdeling van het Leger des Heils in Rotterdam. Noodgedwongen houden we het interview op Yvo’s kamer, terwijl hij in zijn bed ligt, omdat er vandaag niet voldoende personeel is om hem vaker dan twee keer per dag in zijn elektrische rolstoel te zetten.
Opgroeien tussen alcoholistische ouders
Yvo is op 11 oktober 1973 in Rotterdam geboren, in de wijk Pendrecht. De start van zijn leven was al niet gemakkelijk. Zijn geboorte liet op zich wachten en verliep met veel complicaties. Yvo werd geboren met een half linkerarmpje, waardoor hij uiteindelijk enig kind bleef.
Zijn beide ouders waren tijdens zijn jeugd zware alcoholisten. Zijn moeder zo hevig, dat zij meer uren in haar bed doorbracht dan erbuiten. Hierdoor moest Yvo ongewild snel zelfstandig leren leven. Al op jonge leeftijd ging hij alleen naar school, kon hij koken en deed hij een deel van het huishouden. Zijn hele jeugd zorgde hij meer voor zijn moeder dan zij voor hem.
Zijn vader functioneerde beter ondanks zijn alcoholgebruik. Hij had een vaste baan bij een grote bierbrouwer, maar tijd en aandacht voor Yvo schoten erbij in. Zijn liefde lag meer bij de voetbalclub in Schiebroek. Hier bracht hij, vaak samen met zijn gezin, praktisch al zijn vrije tijd door. In de rust en na de wedstrijden dronken Yvo’s ouders bier, zoals zij eigenlijk altijd deden. Was dat niet bij de voetbalclub, dan deden zij dat in de kroeg. En koken voor Yvo? Nee, dat mocht hij zelf doen.
Toen Yvo achttien jaar was, bracht zijn vader zijn moeder naar een afkickkliniek. Daar is zij volledig afgekickt en heeft sindsdien nooit meer alcohol gedronken. Uiteraard is Yvo hier blij om, maar dat hij zijn ouders kwalijk neemt dat zij er niet voor hem waren, begrijpt zijn moeder nog steeds niet echt. Zijn vader had hier wel begrip voor.
De verdere familie heeft Yvo nauwelijks leren kennen, omdat zijn ouders ruzie hadden met enkele ooms. Wel woonden er een opa en oma in de buurt, en deze oma haalde Yvo vaker op van de basisschool. Toen zij ziek werd, was het ook aan Yvo om zorgtaken voor haar uit te voeren, terwijl hij nog maar tien à elf jaar oud was.
Yvo’s vader overleed in 2017 vrij plotseling. Zijn moeder leeft nog wel. Hij heeft om de dag telefonisch contact met haar en ze zien elkaar regelmatig.
Opleiding en Werk
Yvo is begonnen op de havo, maar heeft deze niet afgemaakt. Hij miste te veel schooluren, omdat hij veel tijd nodig had om mantelzorger voor zijn moeder te zijn. Daarna volgde hij op de streekschool een tweejarige mbo-praktijkopleiding boekhouden/administratie, waardoor hij meteen aan het werk kon bij de salarisadministratie van deze school.
Na twee jaar adviseerde zijn vader hem om ook bij zijn werkgever te komen werken, omdat hij daar meer kon verdienen. Dat advies heeft Yvo opgevolgd en hij werkte daar tot zijn dertigste. Eerst in de proefbrouwerij, later als productiemedewerker. Dit ging goed, totdat zijn ‘goede’ arm overbelast raakte, omdat deze altijd voor twee had moeten functioneren. Toen is hij afgekeurd voor dat werk.
Daarna werkte Yvo twee jaar als pompbediende. Vervolgens, alleen gedurende de proeftijd, bij een bioscoop. Bij beide banen moest hij vertrekken, omdat hij zijn mond opendeed als er dingen gebeurden die in zijn ogen niet rechtvaardig waren.
Hobby’s
Yvo heeft al jarenlang twee hobby’s: Amerikaans worstelen en Feyenoord. Van het worstelen hangt een prachtige ‘belt’ in zijn kamer, die je kunt winnen als je wereldkampioen wordt. De rest van zijn grote verzameling worstelspullen ligt nu in de opslagruimte die hij huurt.
Van Feyenoord hangt een vlag in zijn kamer en staat er een schilderij op de grond. Tot 2017 had Yvo altijd een seizoenkaart. In dat jaar kreeg hij huidkanker, waardoor het niet mogelijk was om naar voetbalwedstrijden te gaan.
Een meer recent ontwikkelde hobby van Yvo is koken. Hij vindt het zo leuk dat hij zelfs een kookboek uit wil brengen met als titel: Koken met één arm.
Zoveel traumatische gebeurtenissen
Yvo heeft in zijn directe omgeving veel heftige gebeurtenissen meegemaakt, waaronder een dodelijke brand bij het buurthuis en vier zelfmoorden van mensen die vanuit dezelfde flat waar hij woonde naar beneden sprongen. Hij zag glazenwassers vallen; eentje viel bijna op hem, terwijl hij de honden van de buren uitliet. Hij maakte ook zware ongevallen mee. Yvo heeft in zijn leven al zoveel dode mensen gezien.
Zelf heeft Yvo twee zelfmoordpogingen gedaan. De eerste op zijn zestiende à zeventiende, toen hij van het balkon van zijn ouderlijk huis wilde springen. Uiteindelijk was hij toch te bang om dit te doen. Twee jaar later zat hij met een pistool in zijn hand, maar besloot gelukkig om het niet te gebruiken. Beide pogingen waren het gevolg van zijn thuissituatie die hem te veel werd, terwijl er niemand was om hem daarbij te helpen.
Ook kreeg Yvo op zijn zeventiende zijn eerste hartaanval, en later nog twee keer voor zijn dertigste. Verder heeft hij twee slagaderlijke bloedingen gehad tijdens zijn relatie met T. Eentje doordat hij ’s nachts aan een wondje op zijn been krabde, de andere onder de douche.
Gokverslaving
Wat Yvo ontspanning gaf en hem even de stress van zijn thuissituatie deed vergeten, was gokken in illegale gokhallen. Dit ontwikkelde zich tot een gokverslaving die vanaf zijn twaalfde à dertiende jaar heeft geduurd. Hij heeft deze verslaving lang in stand kunnen houden dankzij de opbrengsten van het piramidespel waaraan hij had meegedaan.
Andere verslavingen heeft Yvo niet gekend. Hij heeft nooit alcohol gedronken en ook nooit gerookt.
Van ‘liefde voor het leven’ naar dakloos
In 2000 leerde Yvo via een chatbox een Italiaanse vrouw, T., kennen. Vanaf 2002 tot 2019 hadden zij een fijne liefdesrelatie. T. had al een zoon, die bij hun eerste ontmoeting tien jaar oud was. De relatie tussen Yvo en de zoon van T. was ook heel goed. T. had een woning in Schiedam, in de wijk ‘De Gorzen’. Yvo is bij haar ingetrokken, maar heeft enorm moeten wennen aan de rust en stilte in die wijk. Dit was zo’n groot contrast met de levendige wijk Pendrecht waar hij was opgegroeid. Ook voor T. heeft Yvo een tijd lang moeten zorgen, want na vier à vijf jaar werd zij ziek. Zij had verschillende aandoeningen, waarvoor ze veel medicijnen gebruikte. Hier raakte haar lichaam aan verslaafd, en in 2019 ging ze voor drie maanden naar een afkickkliniek.
Op 2 januari 2011 had Yvo een feestje georganiseerd voor vrienden en familie om aan te kondigen dat hij later dat jaar zou gaan trouwen met T.
Jammer genoeg is er in de zomer van 2019 iets gebeurd, waardoor de trouwerij niet doorging en de relatie tussen Yvo en T. is geëindigd. Voor Yvo ligt het nog steeds te gevoelig om hier in details op in te gaan. Wel wil hij kwijt dat de geplande trouwdatum op 9-10-2019 was, vanwege de mooie cijfercombinatie.
Omdat Yvo inwoonde bij T., werd hij plotseling dakloos. Hij leefde korte tijd op straat, totdat een goede vriend hem overhaalde om bij hem en zijn gezin te komen wonen. Dat heeft hij bijna twee jaar gedaan.
40 jaar lang zorgen voor een ander
De nacht nadat Yvo en T. hun relatie hadden beëindigd, sliep Yvo bij zijn schoonvader. De volgende ochtend werd hij wakker en dacht: “Wow, dit is voor het eerst in 40 jaar dat ik voor niemand hoef te zorgen. Dit is apart, raar.” Vanaf zijn zesde jaar heeft hij dat namelijk altijd moeten doen.
De gevolgen van onverzekerd zijn
Waar Yvo achter kwam tijdens het verblijf bij zijn vriend, was dat je je niet kunt laten verzekeren als je geen eigen vaste woon- of verblijfplaats hebt. Omdat alle medische handelingen superduur zijn als je die zonder verzekering moet betalen, stelde Yvo de gang naar de huisarts uit, ook toen hij serieuze klachten kreeg. Pas toen hij op een ochtend wakker werd en zijn benen niet meer kon bewegen, heeft zijn vriend hem overgehaald om acuut medische hulp te zoeken. Met een hoogwerker van de brandweer werd Yvo uit de woning van zijn vriend gehaald en direct opgenomen op de intensive care van het Erasmus MC. Yvo bleek een ernstige ziekte te hebben en heeft sindsdien niet meer kunnen lopen. De prognose van zijn ziekte zag er helemaal niet rooskleurig uit. Zijn mentaliteit heeft hem door deze zware periode heen geholpen.
Huidige situatie
Na zijn ziekenhuisopname is Yvo terechtgekomen op zijn huidige verblijfplek, een verpleegafdeling van het Leger des Heils. Hier verblijft hij nu bijna vier jaar en krijgt hij de dagelijkse, goede verzorging die hij nodig heeft. Deze verzorging werpt langzaamaan zijn vruchten af. Het verschonen van het verband om zijn benen hoeft ‘nog maar’ drie keer per week, in plaats van twee keer per dag. Ook kan Yvo weer zelf van rug- naar zijligging draaien en een enigszins zittende houding aannemen, al is dat maar voor enkele uren achtereen. Hierdoor kan hij ook gebruikmaken van zijn elektrische rolstoel, waardoor hij weer mobiel is.
Yvo vertelt: “Tijdens ernstig ziek zijn wordt je wereld heel klein, maar door deze stoel is hij een stuk groter geworden.”
Op dit moment geeft Yvo zijn leven een zeven plus. “Het kan veel slechter en het kan veel beter. Als ik weer een vriendin heb en een gezinsleven, wordt het een acht en een half. Nu, in deze setting waar ik verblijf, is alles te veel gepland om het te laten voelen als een ‘normaal’ leven.”
Mooiste momenten
Als mooiste momenten in zijn leven noemt Yvo de eerste ontmoeting met zijn ex T., de winst van de UEFA Cup door Feyenoord in 2002 en de dag dat hij anderhalf jaar geleden zijn elektrische rolstoel kreeg. Daarmee kreeg hij een groot deel van zijn vrijheid terug.
Belangrijke mensen
Naast deze momenten zijn er ook belangrijke mensen in Yvo’s leven. Zijn moeder, zijn ex T., zijn vriend die hij nog van school en de voetbalclub kent, en de vriend die hij bij het worstelen heeft leren kennen.
Ook heeft hij nog twee ‘oude’ vrienden gehad, met wie hij 35, respectievelijk 40 jaar lang bevriend is geweest, maar die uit Rotterdam vertrokken zijn. Deze mist hij zo nu en dan nog steeds.
Levensles
Een deel van Yvo’s levensverhaal is al eens gebruikt door een geestelijk werker bij het Leger des Heils. Hij heeft tijdens een speech in de Laurenskerk gerefereerd aan de positiviteit van Yvo en hoe die hem helpt om met al de heftige tegenslagen in zijn leven om te gaan en door te gaan.
Yvo’s levensles is dat hoe slecht het dan ook met je kan gaan, er toch altijd wel wat positiefs is in je leven. Een lichtpuntje. Dat je vooral blij moet zijn met de kleine dingen in het leven en dat je niet alles voor lief moet nemen, want je weet niet wat de volgende dag brengt. “Geniet van alles en ben dankbaar.”
Rotterdam, augustus 2025
