Opgroeien in Haarlem
Hans, net zestig jaar geworden, werd geboren in Haarlem en is de middelste van een gezin met twee oudere zussen en twee jongere broers.
Alleen met zijn jongste zus heeft hij nog contact. Als hij vertelt over thuis, lijkt het of hij tot zijn achtentwintigste een rustig en aangenaam leven heeft geleid, hoewel ieder zijn eigen gang ging. Wat later vertelt hij dat zijn jeugd eigenlijk helemaal niet zo fijn was.
Hij noemt het huis vies, het werd niet verzorgd door zijn moeder. Zij liet de boel veel te veel verslonzen. Zijn vader was dakdekker en ging na zijn werk steeds naar de kroeg, dronk vooral jonge jenever en kreeg na verloop van tijd Korsakov.
Zijn vader overleed in 2000, zijn moeder in 2018 in een verzorgingstehuis.
Hij weet niets over het leven van zijn vader of moeder van vroeger. Fotoalbums waren er niet. Aan de hand daarvan kunnen hun geschiedenis en verhalen niet verteld worden.
Hans kan niet veel zeggen over het gezin waarin hij is opgegroeid. Hij kan er niet zoveel fijne momenten van benoemen. Ontspannen momenten thuis waren er als hij samen met zijn moeder naar spelshows op televisie keek. Dat deed zij vaak en Hans vond het leuk om die ook te zien. De grote spelshows die wel een avond duurden waren favoriet.
Later vertelt hij dat hij vaak bij zijn oma, de moeder van zijn moeder, zat. Die woonde om de hoek van de straat. Zij maakte lekkere soep en het was er schoon en rustig. Maar ook zij had verder geen aandacht voor Hans.
Lagereschooltijd
Tijdens zijn lagereschooltijd werd Hans flink gepest en regelmatig geslagen. Hoewel hij dicht bij school woonde, lukte het hem niet om aan dit gepest te ontsnappen. De aanleiding voor dit pesten had vast te maken met zijn ongewassen kleding en onverzorgde uiterlijk. Hij kreeg hierbij weinig tot geen steun van zijn ouders en ook niet vanuit school. Al heel vroeg bleek hij alleen maar op zichzelf aangewezen te zijn, terwijl hij wel aan zijn ouders vertelde wat er gebeurde onderweg naar huis. Hans was te bedeesd om tegen zijn pesters op te kunnen.
In zijn lagereschooltijd ging hij met zijn zussen en broertjes vaker een week op vakantiekamp naar Epe op de Veluwe. Daar konden ze een week verblijven, samen met andere kinderen van ouders die het niet breed hadden en die zelf niet op vakantie konden gaan. Die vakantieweken waren ontspannen voor hem.
Middelbareschooltijd
Het pesten werd minder toen hij naar de middelbare school voor individueel technisch onderwijs ging. Dit kwam doordat de grootste pesters naar een andere middelbare school gingen. Aan Hans was het onderwijs niet zo besteed; hij heeft er maar tweeënhalf jaar gezeten. Hij reisde altijd met bus 71 vanuit Haarlem naar school. Als het lekker weer was, ging hij samen met een klasgenoot niet naar de lessen. Ze stapten niet uit bij de school, maar reden door naar het strand en hingen daar een dag rond. Daar heeft hij fijne herinneringen aan. Samen met een klasgenoot eropuit gaan en ontspannen op het strand rondhangen, dat was wat hij het liefste deed.
Uitzendwerk
Na de middelbare school heeft Hans jarenlang bij verschillende bedrijven uitzendwerk gedaan. Hij had allerlei baantjes en werkte onder andere als vorkheftruckbestuurder. Terugkijkend zegt hij dat er niemand was die echt naar hem omkeek of aandacht had voor wat hij meemaakte tijdens zijn jeugd.
De tussentijd
In 1999 werd hij opgenomen. Over die periode wil Hans het niet hebben. Die ligt achter hem en dat wil hij zo houden. Op de vraag of de aanleiding ‘plotseling’ kwam of dat dit er al langer zat aan te komen, zegt hij dat het heel plotseling gebeurde. Het was dus nogal een schok en een grote plotselinge overgang. Toen in 2000 is zijn vader overleed, kon hij daar niet bij zijn. De behandeling duurde lang en werd in 2014 beëindigd.
Weer een eigen plek
In 2014 ging Hans beschermd wonen in Arnhem. Zelfstandig, met begeleiding die hem één keer per week bezocht om te kijken hoe het met hem ging. Die begeleiding zag dat hij het gedurende vier jaar best goed bleef doen.
Intussen had Hans zich ingeschreven voor een eigen woning. Doordat het goed ging op de beschermd wonen-locatie, kreeg hij tien jaar geleden een eigen huis toegewezen. Eindelijk zijn eigen plek, waar hij eigen baas kan zijn. Daar geniet hij volop van. Hij merkt dat het belangrijk is dat hij zijn huishouden bijhoudt. Dat ruimt op in de keuken, in de kamer én in zijn hoofd. Daarna is zowel de kamer als hijzelf rustiger en kan hij genieten van zijn koffie in die rustige, opgeruimde omgeving.
Hobby’s en vrijetijdsbesteding
Hans kijkt, net als vroeger met zijn moeder, met plezier naar spelshows op televisie. Af en toe gaat hij vanuit Nijmegen naar de rechtbank in Arnhem om rechtszittingen bij te wonen. Dat heeft hij ook met een vriendin gedaan. Hij gaat dan zowel naar de zitting waarin een zaak behandeld wordt, als daarna naar de zitting voor de uitspraak. Hij vindt het de moeite waard om ernaar te gaan luisteren.
Ook heeft Hans vaker een parkiet gehad. De één kwam op zijn vinger zitten, de ander bleef steeds op afstand. Ze brengen allemaal levendigheid en ‘leven’ in zijn woning.
Levenslessen
Als het gaat om wat hij begrepen heeft over zichzelf en geleerd heeft in het leven, dan zegt Hans: “Je moet iets ondernemen en je leert door zelf uit te proberen.”
Hij heeft spijt van zaken die hij gedaan heeft en zal ervoor zorgen dat het niet meer gaat of kan gebeuren.
Verder is zijn boodschap: “Maak er wat moois van, je moet het uiteindelijk toch zelf doen.”
Zijn leven geeft hij nu een hoge score: een negen, mogelijk zelfs een tien. Hierbij kijkt hij met een ontspannen lach en pretoogjes.
Hij is tevreden in en met zijn huis. Zijn dagen vullen zich met boodschappen doen, enkele middagen werken bij een stichting en af en toe eens op pad gaan met een vriendin…
Hij maakt er wat moois van en doet het toch maar mooi zelf.
Nijmegen,11 januari 2026
