Timmy, met zijn mooie lach en charmante zachte G, maakt zijn opwachting in een zwart pak en dito hoed. Het blijkt een waar genoegen hem te mogen ontmoeten. Hij kan boeiend vertellen en wil in zijn ‘goeie goed’ overal netjes voor de dag komen. Timmy heeft het altijd vertikt om er als een dakloze uit te zien.
Getekend voor het leven
Dit komt voort vanuit vroeger, toen hij na de scheiding van zijn ouders als klein jongetje in nette kleding stond te wachten op zijn vader. Die had hem een uitje beloofd, maar kwam niet opdagen. Vervolgens liet hij maanden niets meer van zich horen.
Hij vindt zijn vader nog steeds een verschrikkelijke man, een echte klootzak, die hem als kind misbruikt heeft. Timmy hoort op zijn 43e van zijn moeder dat ze ervan afwist. Hij vertelt: “Ze wist het wel, maar wilde het niet zien!” Het heeft zijn leven getekend.
Zijn moeder hertrouwt en zijn stiefvader is een goed mens, die hoog in aanzien staat bij Timmy. Helaas is hij te vroeg overleden. Het was zijn held en zijn naam staat in ere op zijn arm getatoeëerd.
De pannenkoek van de familie
Timmy werd op 20 december 1978 in Nijmegen geboren als Tim. Hij groeit, samen met zijn jongere zusje, op in de buurt van Venlo, Noord-Limburg. Tot groot verdriet verdwijnt zij op zestienjarige leeftijd plotseling door een hersentumor uit zijn leven. Timmy kan zich haar geschreeuw, van pijn en ellende, nog herinneren als de dag van gisteren. Hij was dan wel de pannenkoek van de familie die alles deed wat God verboden had, maar zij was een lief meisje. Zij mocht niet zomaar weggaan, want ze was zijn beste maatje. Ze overleed in de ambulance.
Zijn ouders waren in diepe rouw en hadden geen enkele aandacht meer voor hem. Timmy stortte zich op zijn werk in de bouw en op de motorclub. Ook handelde hij in drugs. In die wereld had hij aanzien. Geluk leek te koop. Hij werkte veel, verdiende geld als water maar was vooral doodongelukkig.
Pesters
Al op de basisschool werd Timmy gepest omdat school hem makkelijk afging, terwijl de meeste anderen zaten te zwoegen. Met zijn VWO-advies koos hij toch voor de lagere technische school om zijn pesters te lozen. Dat bleek niet de juiste keuze, want ook daar ging het getreiter gewoon door. Hij was een echt buitenbeentje; ging op dansles, was ook lid van de motorclub en was zelfs nog even gabber. Alles liep door elkaar! Timmy was een outsider en een einzelgänger tegelijkertijd.
Ooit nam hij wraak op een van de pesters. Toen hij had uitgevogeld waar die woonde, deed de vader open. Timmy zei: “Ik kom een schrift ophalen.” De vader riep de pestende zoon erbij en in no time had die drie flinke klappen in zijn gezicht, gevolgd door een paar van de vader. Die zei: “Ik weet niet wat ze je hebben aangedaan maar ik zorg ervoor dat het nooit meer gaat gebeuren. Mijn welgemeende excuses!” Vanaf dat moment werd hij niet meer gepest.
Het putje in
Op zijn negentiende leerde hij op de dansschool de moeder van zijn zoon kennen. Hij ging samenwonen en werd vader. Timmy nam zijn verantwoordelijkheid, maar echt gelukkig met de situatie was hij niet. Uiteindelijk liep zijn relatie stuk toen zijn zoon twee jaar was.
Vlak na deze breuk kreeg hij een nieuwe vriendin. Hoewel ze in het begin heel aardig was en ze samen een huis hadden gekocht, bleek ze losse handjes te hebben. Dat was Timmy op een gegeven moment beu en hij verbrak de relatie.
De problemen stapelden zich daarna nog meer op. Zijn ex-vriendin wilde hem niet uitkopen en zijn eigen timmerbedrijf ging onverzekerd failliet. Door de grote financiële problemen was alles wat hij had opgebouwd in één klap weg.
In 2009 werd hij dakloos en kwam in de nachtopvang terecht. Als niet-gebruiker hoorde hij daar beslist niet thuis. Er werd gestolen en gedeald en er passeerden zaken die hij nog nooit had meegemaakt. Van de overheid hoefde hij geen hulp te verwachten, want hij had nergens recht op. Zoals Timmy zelf zegt: “Die lieten me tot het putje gaan en wegspoelen.” Vluchten uit de realiteit leek nog de enige optie en dat werd het begin van een vijftien jaar lange speedverslaving.
Bovendien was hij negen jaar in gevecht vanwege de alimentatie en bezoekregeling voor zijn zoontje. Timmy vond dat hij erg zijn best had gedaan om te laten zien dat hij een goede vader was, maar op een gegeven moment liet hij alles stopzetten. Hij werd als eerste in Nederland vrijgesproken van betaling van alimentatie, maar een bezoekregeling kwam nooit van de grond. Timmy heeft zijn zoon al bijna 25 jaar niet gezien. Hij is een herinnering geworden. Maar mocht zijn zoon contact willen, dan zal hij er voor hem zijn.
Van kastje naar de muur
Timmy woonde in talloze vreselijke kraakpanden in Limburg, Brabant en Amsterdam. Steeds weer kreeg hij afwijzingen voor hulp. Hij liep tegen muren aan: niet verslaafd genoeg, geen regiobinding, te veel speed, wel of niet gestoord?!
In zeven maanden tijd had hij weleens zes verschillende maatschappelijk werkers. Hij schreeuwde hard, maar had keer op keer het gevoel niet gehoord te worden. Timmy werd van het kastje naar de muur en met een kluitje in het riet gestuurd. Het liep als een rode lijn door zijn leven; van jongs af aan erbij willen horen, maar altijd worden afgewezen. Hij bouwde een groot wantrouwen tegen alles en iedereen op. Als mensen te dichtbij kwamen ging hij op de vlucht. Hij was zichzelf aan het doodmaken vanbinnen. Nu ziet hij in dat hij voornamelijk voor zichzelf aan het vluchten was.
Tot zover geeft Timmy zijn leven een drie min.
De grote ommekeer
De grote ommekeer kwam toen een hulpverleningsorganisatie in Amsterdam hem in contact bracht met hun herstelbureau. Op eigen kracht, aangestuwd door inspirerende hulpverleners en met ervaringsdeskundigen als rolmodel. Zij zagen eerst de mens Timmy en gingen daarna praktisch aan de slag. Hij kwam in een warm bad van levensredders, die zonder oordeel en met hart en ziel perspectief boden. Hij had anders de 50 jaar nooit gehaald!
Er kwam een lijstje met allerlei mogelijkheden van trainingen en hij volgde ze allemaal. Hij had toch niks te doen. Hij las over neuro-linguïstisch programmeren; het omzetten van negatieve gedachten in positieve reacties. Herstellen doe je zelf!
Timmy kreeg wonderwel een eigen huis met woonbegeleiding. Het lukte hem af te komen van zijn jaren durende speedverslaving. Zijn filosofie is: “Daarmee moet het ook allemaal beginnen, want op straat is het onmogelijk aan jezelf te werken en glij je alsmaar meer af. Voor een dak boven je hoofd moet je eerst afgekickt zijn, dagbesteding hebben en schuldenvrij zijn. Dat lukt bijna niemand.”
Roeping
Momenteel geeft hij zijn leven een twaalf plus. Hij is ervaringsdeskundige geworden en gevraagd voor de denktank van het Nationaal Actieplan Dakloosheid. Timmy is nu drie jaar clean en gelukkiger dan ooit.
Hij heeft zich onmenselijk behandeld gevoeld door de jaren heen. “Ik wil mensen gaan zien in mogelijkheden en kansen en niet in beperkingen.” Dat wil hij iedereen meegeven: “Zie een dakloze als zodanig.”
“Als kind had ik helemaal geen droom over wat ik later wilde worden. Ik wilde gewoon gezien en geaccepteerd worden. Misschien zou ik het kunnen schoppen tot directeur van de daklozen. Maar over tien jaar moet die functie gewoon overbodig zijn.” Daar wil hij zich voor inzetten.
Timmy heeft zijn roeping gevonden!
Follow, follow the Sun
And which way the wind blows
When this day is done
Breath, breath in the air
Set your intentions
Dream with care
Tomorrow is a new day for everyone
A brand new moon, brand new sun
(Follow the Sun, Xavier Rudd)
Amsterdam, februari 2026
