We ontmoeten Ben in een huiskamer van Humanitas. Ben begint wat weifelend aan zijn verhaal. Hij is duidelijk niet zo’n prater van zichzelf.
Opgroeien zonder familie
Ben is op 3 november 1974 geboren in Gorinchem. Op eenjarige leeftijd is hij bij een opvanggezin terechtgekomen. Volgens Ben omdat zijn echte moeder hem niet wilde. Zijn vader was in die tijd niet in de buurt. Toen Ben vijf jaar was, is hij geadopteerd en tot zijn twaalfde jaar heeft hij bij zijn pleegouders gewoond. Dit beschrijft hij als een fijne tijd.
Ben heeft drie biologische zussen en een pleegzus. Zijn echte moeder is vier keer hertrouwd. Ben heeft zowel met haar als met zijn zussen helemaal geen contact meer, al jaren niet. Hij heeft ook geen interesse om contact te zoeken. Ook heeft hij geen idee of zijn biologische moeder nog leeft. Zijn biologische vader is overleden in 2010.
Al op twaalfjarige leeftijd ontdekte Ben dat hij alcohol lekker vond en dat hij door te blowen zich lekker rustig voelde. Daar was in die tijd gemakkelijk aan te komen in een café. Ook in de jeugddisco waar hij met zijn vriendjes heen ging, was alcohol voorhanden. Geld hiervoor ‘verdiende’ hij doordat hij zijn zakgeld gebruikte om te gokken. Vanaf deze leeftijd vertoonde hij ook recalcitrant gedrag, waardoor Ben moeilijk hanteerbaar werd voor zijn pleegouders. Hij kwam weer in een internaat terecht. Daar bleven zijn pleegouders hem wel opzoeken en brachten dan sigaretten voor hem mee.
Aan het internaat was een mavo/havo verbonden waar Ben eigenlijk naartoe zou gaan, Maar omdat hij geen boeken had, lukte dat niet. Wel heeft hij daar een driejarige koksopleiding kunnen doen, waar hij erg genoot van het leren koken.
Toen Ben veertien jaar was, werd hij overgeplaatst naar een internaat dat was gekoppeld aan een bejaardencentrum. Hier kon Ben in de keuken helpen. Hij heeft hier tot zijn achttiende een goeie tijd gehad, waarbij er samen werd gewerkt, gegeten en werd opgeruimd en waar hij ’s avonds lekker tv kon kijken op zijn kamer. Ben vond het dan ook erg dat hij hier weg moest vanwege zijn leeftijd. Al snel daarna ging het mis met hem: hij heeft samen met drie vrienden een oude man ontvoerd en zijn portemonnee gestolen. Hiervoor heeft hij tweeënhalf jaar in de gevangenis gezeten.
Nog meer verschillende woonplekken
Toen Ben vrijkwam, kon hij terecht in een begeleid-wonen-setting. Inmiddels was hij arbeidsongeschikt verklaard vanwege zijn epilepsie. Ondanks dat heeft Ben in de loop van de jaren wel allerlei bijbaantjes gehad om wat extra geld te verdienen. In deze tijd had hij ook vier jaar lang verkering.
Daarna woonde hij zo’n zeven jaar in Nijmegen. Dit beschrijft Ben ook als een goeie tijd met als jaarlijks hoogtepunt de Avondvierdaagse die voorbijkwam. Het kampeerterrein was er tegenover. Dus Ben zat midden in de jaarlijkse feestvreugde!
De periode hierna kan Ben zich niet meer zo goed herinneren. Hij heeft een tijdlang op straat geleefd, is een jaar of wat verslaafd geweest aan heroïne en heeft hierbij hiv opgelopen.
Huidige situatie: wonen, bezigheden
Ben verblijft nu zo’n twee jaar bij Humanitas. Hij heeft het hier redelijk naar zijn zin. Alcohol gebruiken en blowen zijn toegestaan en dat heeft Ben nodig voor zijn rust. “Voor als ik buiten ben in de drukte.” De contacten met enkele medebewoners vindt hij wel gezellig. Zij eten altijd samen, kijken soms samen tv of doen een spelletje. Ook helpt Ben sinds een tijdje in de keuken en met de bediening van het eten. Dit vindt hij heel leuk.
Toch zou Ben graag naar een ander centrum willen verhuizen, in de buurt van een vijver met koi-karpers. Je mag er alleen naar kijken, maar ook dat geeft hem veel rust. Praatte Ben tot nog toe wat monotoon, toen de interviewer verkeerd begreep wat ‘koi karpers’ waren, breekt er plotseling een lach bij hem door: “Hoe denk je dat het mogelijk is dat zulke grote vissen in een ‘kooi’ of bak zouden passen?”
Mooiste momenten in zijn leven
Zelf vissen, vertelt Ben enthousiast, vooral op snoeken, is van jongs af aan een hobby van hem geweest. De eerste keer dat Ben ging vissen als zevenjarige samen met zijn pleegopa vindt hij een mooi moment in zijn leven. De hengel ging toen wel kapot, maar hij mocht daarna steeds met een echte zeevishengel van zijn opa vissen.
Belangrijke mensen
Vooral Bens pleegouders en hun familie zijn belangrijk geweest in zijn leven. Het contact met hen is jammer genoeg verwaterd, ook doordat Ben van telefoon is gewisseld en daarbij hun telefoonnummers is kwijtgeraakt.
Geleerd van het leven
Ben heeft echt geleerd dat je altijd voor jezelf op moet komen. Hij leerde dit al jong in al de internaten waar hij bijna zijn leven lang woonde. Immers, je moet ervoor zorgen dat medebewoners niet op je kamer komen als je dat niet wilt.
Rotterdam, december 2025
