Het levensverhaal van Wies

Jeugdjaren 

Wies vertelt mij over haar jeugdjaren. Bij haar geboorte in Den Haag vroeg de jonge kraamverpleegster of ze haar peettante mocht zijn. En dat is zij haar hele leven gebleven. Dat was maar goed ook, want haar eigen ouders konden niet goed voor haar zorgen, ook niet voor haar oudere zussen. Bij haar peettante en diens latere gezin op het platteland was altijd een plekje voor Wies in de vakanties, het was een pleeggezin voor haar. Daar voelde ze zich helemaal op haar plek.  

Vanaf haar vierde woonde ze in drie tehuizen, een jaartje tussendoor bij haar moeder was geen succes. In het begin had zij veel verdriet doordat ze gescheiden was van haar moeder maar zij kreeg hierdoor ook de kans om leuke dingen te doen en te leren. Voorbereid op een zelfstandig leven werd zij echter niet door de kinder- en meisjeshuizen. Het scheelde niet veel en zij had bij haar pleeggezin mogen wonen. Dat wilde zij dolgraag maar het meisjeshuis stak daar een stokje voor.  

School viel haar zwaar. Door ziekte miste zij veel en zij kon zich niet goed concentreren door alle spanningen. Zij liep een enorme achterstand op en werd een onzeker en faalangstig meisje. Wies vertelt: “Om in hetzelfde tehuis als mijn zussen te mogen wonen, deed ik me dommer voor dan ik was.” Maar ook dat plan mislukte. “Ik bleek toch te slim. Maar het is me ondanks alles toch maar mooi gelukt om doktersassistente te worden en een baan te vinden.” 

Liefde en trouwen 

Toen kwam de liefde op haar pad: zij raakte smoorverliefd op de leuke en vrolijke K. Hij was een lolbroek. Pas later zou ze erachter komen dat hij zich vaak verstopte achter zijn grappen en grollen en dat hij een serieus gesprek moeilijk vond. Zij gingen trouwen, Wies kreeg er een grote, hartelijke schoonfamilie bij. K. woonde op het platteland en dat vond Wies prachtig, met de ruimte en de beesten. Zij moest door de verhuizing na het huwelijk wel haar baan in het ziekenhuis opgeven. Samen bouwden ze een eigen rijschool op.  

Heel blij waren ze toen ze na lang wachten hun eerste adoptiedochter mochten ontvangen op Schiphol. De tweede dochter ging Wies zelf ophalen in Indonesië. De meisjes ontwikkelden zich goed. Toen het huwelijk na 27 jaar uiteindelijk strandde, bleef de jongste dochter bij haar vader (om voor hem te zorgen) en de oudste bij Wies. Wies had veel moeite gedaan om het huwelijk te redden, ook met verschillende professionals, maar het lukte helaas niet.  

Bij het trouwen had de pastoor hun een boekje gegeven met de titel ‘Geloven zonder vrees en angst’, maar hij had er niet bij gezegd waar het over ging: dat mensen bevestiging nodig hebben en complimenten. Zij begreep het wel maar betrok het niet op haar persoonlijke situatie, dit muntje viel pas veel later. En Wies heeft nu spijt dat ze het boekje pas heeft gelezen toen het al te laat was. Waarom had de pastoor hen niet beter voorbereid? Als ze dat eerder had geweten, misschien had ze dan beter geweten, waardoor hun huwelijk misging?  

Moeilijke huwelijksjaren 

Het waren geen makkelijke jaren: Wies had – na 7,5 jaar wachten – er helemaal voor de kinderen willen zijn maar het was financieel nodig dat zij meewerkte in de rijschool, die zij samen opbouwden. Daarnaast ging zij ook in de zorg werken en als chauffeur op een busje dat kinderen naar het speciaal onderwijs bracht. Wies vertelt: “Ik gaf jarenlang rijlessen zonder dat ik daar ooit een opleiding voor heb gedaan. Zij bedacht vernieuwende ideeën maar die vonden niet echt een open oor bij haar man. Erover praten lukte niet goed. Uiteindelijk waren zij te ver uit elkaar gegroeid en was de scheiding onvermijdelijk. Een hele tijd bleef hun contact goed, K. bleef betrokken totdat er een andere vrouw in zijn leven kwam. Ondanks de scheiding, was zijn familie er altijd voor haar, daarvoor is zij heel dankbaar. 

Wies vond het alleen zijn erg moeilijk en al gauw trouwde ze opnieuw. Maar dit was achteraf gezien eerder een ‘noodgreep’ dan een gelukkige verbinding. Zij voelde zich in dit huwelijk een kanarie in een gouden kooi. Haar man zorgde financieel voor haar en zij volgde voor hem zelfs een kookcursus, omdat hij gewend was gasten te ontvangen. Maar hij keurde het bijvoorbeeld niet goed dat zij onbetaald vrijwilligerswerk ging doen. Wies voelde zich erg ingeperkt.  

Een nieuwe fase 

Wies scheidde voor de tweede keer maar had veel steun aan de familie van haar eerste man. Zij wilden dat het goed ging met Wies, want dan ging het ook goed met de meisjes. Ze moest zich opnieuw uitvinden en daar hebben zij enorm bij geholpen. Ook met het vinden van haar huidige woning waar zij inmiddels achttien jaar woont. Ik, de schrijver, kan met eigen ogen zien hoe mooi en gezellig het er is. Hoe prachtig zij het leven op het platteland vond, Wies geniet erg van de mogelijkheden die Haarlem biedt. Hier is een nieuwe fase van haar leven begonnen – zelfstandig, met veel nieuwe contacten, nieuwe hobby’s als quilten, kalligraferen, tekenen…. De foto die op haar 65^e verjaardag laat een sprankelende, optimistische Wies zien.  

Levenslessen 

Tijdens haar bewogen en niet altijd makkelijke leven heeft Wies ervaren, hoe belangrijk aardige en behulpzame mensen om je heen zijn. Haar pleeggezin, een aardige kleuterjuf op school, de familie van haar eerste man, een leuke collega en natuurlijk haar eigen gezin. “Ik heb genoeg verdriet gehad maar daarin zwelgen levert niets op. Je kunt je beter ontwikkelen en verdergaan”, zegt ze. “Soms een stap terugdoen en kijken wat wel goed ging. En als het nodig is een knoop doorhakken en je opnieuw oriënteren op de toekomst.” Dit zijn levenslessen, die Wies aan ons kan doorgeven.  

Maar één ding komt in het gesprek steeds terug: het belang van gezien worden, van positieve reacties krijgen. Mensen hebben bevestiging nodig. Wies zegt: “Had ik toen maar geweten wat ik nu weet, misschien was het dan anders gelopen.” Dit blijft Wies bezighouden. 

Wies kijkt terug op een bewogen leven. Zij heeft het goed nu en wil dat graag vertellen. Maar zij heeft ook een paar nachten slecht geslapen van al het herinneren. Binnenkort wordt zij tachtig jaar, dat gaat zij vieren met de kinderen. Dat zijn toch de belangrijkste mensen in haar leven. 

Haarlem, november 2025