Mike is in 1988 geboren in Tiel. Hij heeft een Nederlandse vader, een Indonesische moeder en een zus. Mike heeft een stevig postuur en een oosterse ‘look’. Hij heeft een rolkoffer bij zich met daarop een plastic boodschappentas met wat spullen. Hij is 38 jaar en heeft sinds kort geen woning. Ik ontmoet hem als hij een potje schaak speelt tegen een medewerker van het inloophuis.
Zwerven over de wereld
Mike is een wereldburger, hij spreekt vloeiend Engels en moet soms zoeken naar het Nederlandse woord. Hij heeft de meeste jaren van zijn leven buiten Nederland doorgebracht. Tot zijn zevende woont hij met zijn Nederlandse vader, Indonesische moeder en zus in België. Van daaruit maken ze avontuurlijke reizen. Zo verblijven ze op een woonboot aan het Dal Lake, de ‘Parel van Kashmir’. Een vredige plek totdat er vlakbij schoten klinken en soldaten opduiken. Omdat zijn vader ziek is, laten ze het gezin ongemoeid. Ze kunnen na een maand het gebied ongeschonden verlaten met het laatste vliegtuig. Ook gaan ze naar Frans-Polynesië en naar de Fiji-eilanden, waar hij backgammon leert en ze elke dag gaan vissen.
Als Mike zeven jaar is, gaan ze drieënhalve maand naar New York. Daar leert hij Engels door de griezelboeken te lezen van de serie “Goosebumps”, van de schrijver R.L. Stine. Zo leert hij de taal zonder ooit huiswerk te hoeven doen. Zijn ouders vinden het belangrijk dat Mike en zijn zus kennismaken met de Amerikaanse cultuur en ze moeten elke dag een dagboek bijhouden. Die dagboeken heeft Mike op zijn levensreis altijd meegenomen en zijn nu bij zijn tante. Ook moet hij elke dag twee potjes schaken tegen zijn vader.
Scheiding, depressies en diefstal
Er volgen meer reizen. Mike volgt de middelbare school in Indonesië en Dubai. Maar ook daar slaagt het gezin er niet in zich echt te settelen. Zijn vader is gewelddadig en het loopt uit op een vechtscheiding. Dit is voor Mike geen gemakkelijke periode waarbij het niet helpt dat hij thuis alleen is, zijn zus is het huis al uit.
Zijn moeder krijgt een nieuwe vriend die ongeveer vijftien jaar jonger is en ze vertrekken naar Frankrijk. Mike spreekt geen Frans en heeft er geen enkele vriend. Gevolg is dat hij super depressief wordt en besluit zelfmoord te plegen. Hij stapt met een snoer om zijn nek van een stoel. “Die poging is gelukkig mislukt,” zegt Mike. Meer en meer voelt hij zich ongelukkig. Dit merkt zijn moeder en na enkele maanden besluit zij haar vriend te verlaten en ze gaan terug naar België. Daar vindt zijn moeder een baantje maar het is geen vetpot. “Er was eigenlijk maar een keer per week eten,” zegt Mike. Daardoor leert hij te jatten. “Ik jatte eerst alleen wat nodig was, maar het was een slippery slope!” Hij heeft wel ‘een justification’ voor zijn gedrag: “Ik jatte nooit van kleinere winkels, voor grote supermarkten maakt het niet uit.” Tegelijkertijd beseft hij dat stelen nooit goed is.
Onderbroken studie in Dubai
Ze verlaten België weer en gaan terug naar de Verenigde Arabische Emiraten. Hier studeert Mike aan de highschool en de American University of Dubai. Hij volgt de studie massacommunicatie en journalistiek en dat verloopt voorspoedig. Hij haalt zijn vakken en begint aan zijn thesis. Met nog drie maanden te gaan komt er een bericht van zijn vader met wie hij lange tijd geen contact heeft gehad. Zijn vader zit in het antiek maar is ook actief in allerlei schimmige zaken zoals wapensmokkel. Het gaat slecht met de zaak en Mike moet naar Indonesië komen om te helpen. Mike breekt zijn studie af en helpt zijn vader drie jaar om de zaak weer op te bouwen. Dat lukt zo goed dat er weer een kleine winst wordt gemaakt. Mike is goed in marketing en hij haalt de opdracht binnen om het appartement van de Amerikaanse rapper Kanye West in te richten.
Breuk met zijn vader
Dan wil zijn vader dat Mike op zichzelf gaat wonen. Mike vraagt om meer salaris om dat te kunnen betalen. Dat wil zijn vader niet en hij gaat ook niet akkoord met de constructie om een paar dagen op een andere plek te werken. Bovendien zet zijn stiefmoeder zijn pa ook nog eens tegen hem op. Zijn vader stuurt hem een kutmail waarin hij met hem breekt. Dat komt hard aan en de breuk veroorzaakt een ‘identity crisis’. “Mijn vader is altijd mijn held geweest,” zegt Mike. Maar nu beseft hij dat hij alles leuk vindt wat zijn vader leuk vindt. Maar dat er weinig dingen zijn die hij vanuit zichzelf graag wil. Hij doet bijvoorbeeld aan vechtsport omdat zijn vader van vechtsporten houdt.
Zijn vader is een man met twee gezichten. Hij kan heel charmant zijn en iemand een grote bek geven. En hij heeft vrienden bij de politie en onder criminelen. Hij heeft zijn eigen morele code en houdt zich niet aan alle wetten. “I guess it’s in the blood,” zegt Mike droogjes. Een jaar of zes geleden kreeg hij via zijn zus bericht dat zijn vader niet meer boos is op hem en dat Mike contact met hem kan opnemen. Maar dat heeft hij nog niet gedaan.
Terug in Dubai
Mike gaat terug naar Dubai en voelt zich superdepri. Hij ziet het niet zitten alsnog zijn studie af te ronden en besluit te gaan werken. Na twee jobs bij callcenters, waarbij het erop neerkomt dat je mensen moet afzetten, komt hij terecht bij een trading office op de beurs. Hier is hij op zijn plek, de twee Jordaanse eigenaars zijn erg tevreden over zijn werk. Toch loopt het na zes jaar mis omdat hij voor zijn terminaal zieke schoonmoeder moet zorgen. Hij verzuimt op het werk en krijgt ontslag. Mike begrijpt dat zijn werkgevers het verzuim niet kunnen accepteren.
Technisch vaderschap
Hierna verloopt zijn visum en er dreigen hoge boetes. Mike maakt gebruik van een regeling waarbij boetes worden kwijtgescholden maar dan moet je wel het land verlaten. Hij gaat naar de Emiraten en laat zijn vrouw met kind achter. Hij trouwde met haar nadat zij zwanger was geraakt van een onbekende man. Om te voorkomen dat het kind een vreselijk leven zou moeten leiden, heeft hij het erkend. Eigenlijk fungeert hij als oom. Ze hebben nog steeds contact met elkaar via videocalls.
Onzekere toekomst
Mike is pas sinds een dag zonder huis en hij is vol goede moed. Hij heeft inmiddels een BSN-nummer en hij verwacht binnenkort een briefadres te hebben. Hij heeft nu nog een blessure aan zijn arm maar als deze hersteld is, kan hij gaan werken. “Ik probeer te beseffen dat het altijd erger kan,” besluit hij optimistisch.
De toekomst van Mike is onzeker maar zijn filosofie is: “Bij elke interactie laat je het neutraal achter of beter. Ook bij iets kleins als een stukje brood geven aan een ekster.” Hij deelt graag met andere mensen. Daarom besluit hij met: “Tell the ones you love, even if they already know.”
Arnhem, mei 2026
