Intro
Michaël is op negenjarige leeftijd vanuit Suriname naar Amsterdam gekomen. Hij heeft een leven achter de rug van leren, musiceren, werken en vader zijn. Tot de drugs in zijn leven kwam en zijn leven een heel andere kant uitging.
Conditie kweken
Michaël (geboren 5 september 1958) ziet er jong uit voor zijn jaren. Vanwege een knieoperatie gaat het nu niet zo best maar hij is herstellend. Hij is goed gekleed én goed gehumeurd. Zijn redelijke conditie dankt hij aan het vele sporten in zijn betere perioden. Hij heeft gevoetbald, deed aan fitness én hij speelde ijshockey op het Leidsche Plein. “Daar kreeg ik geld voor, van die cafés. Ja, ik heb echt mooie tijden gehad. Ze kenden me allemaal. Ik heb met Mick Jagger en Keith Richards samen drugs gebruikt.”
Jeugd in Paramaribo
Michaël draagt verschillende culturen in zich. Zijn vader was Hindoestaans, zijn moeder Portugees en Joods en er zit ook nog Creools en Indiaans bloed in de familie. Het is een grote familie. Michaël heeft nog twee zusjes en twee broers. In zijn vroege jeugd woonden zij in een witte buurt in Paramaribo. Maar helaas stierf zijn vader toen Michaël vijf jaar was. Vermoord op straat, overreden. Waarom? Omdat hij lichtgekleurd was en in een bevoorrechte blanke wijk woonde. Michaëls moeder vertrok hierna met zijn oudere broers en zusters naar Nederland. Zijn oudste broer moest gaan studeren. “En dat is nog gelukt ook. Ze hebben het allemaal goed gedaan. Ik ben de enige die ontspoord is.”
Michaël, vijf jaar oud, ging naar zijn oma en opa, die in Lelydorp woonden, aan de zuidkant van Paramaribo. Zij hadden een groot huis met veel land. Er waren paarden, een groot erf en hij kon daar heerlijk spelen. Wel was het verdrietig dat zijn opa een hartaanval kreeg. Michaël zag het gebeuren, opa viel van zijn stoel en was meteen dood. Michaël was toen zes jaar. Dus binnen twee jaar verloor hij twee geliefden en vertrok zijn moeder en broer en zussen naar Nederland. Toch vindt Michaël dat hij een fijne jeugd heeft gehad in de Surinaamse zon, met zijn oma en zijn paarden.
Naar Amsterdam
Zijn moeder had al diverse malen een ticket gestuurd om Michaël naar Nederland te laten komen. Gek genoeg kwamen die tickets steeds in handen van familieleden die dan zelf naar Nederland afreisden. Michaël wilde ook niet echt, hij wilde niet weg uit Suriname en heeft uiteindelijk huilend afscheid genomen. “Vanaf 1967 was ik hier in Amsterdam, in die koude winter’. Hij was negen jaar.
In Nederland ging Michaël een heel ander leven leiden. Met zijn vrienden kocht hij allerlei speelgoed en andere mooie dingen en zij gingen veel op stap. Zijn moeder vond dat hij te materialistisch was. Zij zei: “Je moet hier weg want als je in Amsterdam blijft, ga je aan de drugs.” Ze stuurde hem naar een privéschool met internaat bij Enschede. Daar heeft hij de lts, mts en hts gedaan.
Drank en drugs
Terug in Amsterdam moest hij gaan studeren, net als zijn oudere broer en zussen. Maar dat lukte niet. Michael ging naar de kunstacademie en later naar het conservatorium, waar hij contrabas speelde. Hij hield van uitgaan en feesten en dat ging gepaard met drank. Eigenlijk begon het daar al mis te gaan. Hij werd lui en ging alleen maar achter vriendinnen aan. Toen hij met hulp van de Anonieme Alcoholisten (AA) was afgekickt van de drank woonde hij in een safe house. Maar daar werd hij bestolen door ‘die junks’ en toen is hij aan de harddrugs gegaan. Wel heeft hij nog jaren gewerkt, acquisitie voor het Parool en de Volkskrant, maar hij ging steeds meer gebruiken en uiteindelijk ging het niet meer.
Relaties en vader zijn
Met zijn eerste vrouw kreeg Michaël een dochter. “Zij was een goede vrouw, ze heeft niets fout gedaan maar ik was de kluts kwijt, door drank en drugs. Dus ik zei: ‘laten we op een goede manier uit elkaar gaan en niet met haat’. Zij trouwde met een oliesjeik en vertrok met onze dochter naar Dubai. Ik was niet jaloers, ik was blij dat mijn dochter het goed had. Dat is beter dan bij een zwerver en drugsgebruiker als ik. Maar ik was wel verdrietig, ik heb gehuild toen ze emigreerden. En ik was eerst wel boos, ik wist niet hoe het zou gaan. Misschien was die sjeik wel een terrorist. Maar toen belde mijn dochter, ze zei: ‘Papa, het gaat goed’. Toen was ik happy.” Af en toe komen ze nog naar Nederland en dan bezoeken zij hem. Zij zijn goed met elkaar. “Mijn dochter houdt van me, daar ben ik trots op.”
Later kreeg Michael weer een relatie en werd zijn zoon geboren. Maar aan die relatie kwam een abrupt eind toen zijn vrouw verliefd werd op een Nederlandse man. Woedend was Michael, hij wilde haar nooit meer zien. Zijn zoon ging bij zijn moeder wonen en zei ‘papa’ tegen die blonde man. Overigens is zijn zoon ook met een Nederlandse vrouw getrouwd. “Hij belde me op toen ik in de kliniek zat. Hij zei: ‘Papa, je bent opa, maar ik moet je één ding zeggen: ik ben met een Nederlandse vrouw getrouwd’. Hij dacht dat ik dat erg zou vinden maar ik zei: ‘Jongen, als jij gelukkig bent, ben ik ook gelukkig’. Zijn zoon woont nu met zijn gezin in een groot huis in Amstelveen en is in goeden doen. Regelmatig komt hij zijn vader opzoeken.
De toekomst
Michaël weet nog niet wat de toekomst brengen gaat. Zal hij bij het Leger des Heils blijven wonen? Zijn begeleider vindt het een goed idee. Hij heeft nog een eigen huis maar eigenlijk vindt hij het hier wel gezellig, met mensen om hem heen. Hij is een joviale man en legt makkelijk contact, dus dit is een goede plek voor hem.
Amsterdam, september 2023
