Een moeilijke start
Ingrid vertelt haar verhaal in de rustige spreekruimte van het inloophuis in Alkmaar. Ze is begin dit jaar vijftig geworden. Ze is geboren in de Zaanstreek en denkt graag aan haar moeder.
Moeder was een positief iemand en was heel zorgzaam voor de kleine Ingrid. Ingrid was als kind heel druk en ook emotioneel soms heftig, vanwege een licht verstandelijke beperking. Moeder was er voor haar, ze was zorgzaam en is dat altijd gebleven. Ingrid vertelt: “Ik kon altijd bij haar terecht vanuit de woonvoorzieningen waar ik gewoond heb. Jammer dat ze nu in het verzorgingshuis is.” Want intussen zijn de rollen omgedraaid. Moeder heeft een hersenbloeding gehad en is opgenomen in een verzorgingshuis. Ingrid houdt contact met haar en zorgt voor haar.
Met vader lag het van het begin af aan moeilijker. “Wij waren water en vuur. Dat liep niet zo lekker.” In latere jaren was er wel contact, maar Ingrid heeft op zeker moment een grens getrokken, uit zelfbescherming. “Dat deed pijn, ja, die afstand maken. Maar ik sta er wel achter.” Vader is inmiddels overleden.
Haar ouders zijn gescheiden toen Ingrid ongeveer zes jaar was. Ze kon helaas niet meer bij haar moeder blijven wonen. Ingrid heeft vanaf ongeveer haar zevende in woonvoorzieningen gewoond op veel verschillende plekken in het land. Ze verhuisde niet alleen van de ene woonvoorziening naar de andere, maar ook van de ene school naar de andere.
Gepest worden verwondt heel erg
Ingrid heeft het heel moeilijk gehad. Ze werd gepest op de kleuterschool en later op de lagere school. “Ik was vrij dik en ben ook wat drukkig, ik ga tegen dingen in,” vertelt ze. “Ook de meesters konden niet met mij omgaan, die zetten mij apart. Dat pesten is heel naar geweest. Mensen weten dat niet, maar pesten verwondt verschrikkelijk. Mensen kunnen niet met mij opschieten. Ik probeer dan niet te reageren. En waar draait het op uit? Dat ik aan de kant wordt geschoven. Dat heb ik vaak meegemaakt. Het maakte dat ik mijn handicap ging verbergen. En ook dat ik niet goed kon lezen en schrijven, ik kon het wel een beetje, maar ik haalde alles door elkaar. En ook dat hield ik verborgen.”
Heel vaak verhuizen, telkens weer een nieuwe school, steeds weer gepest worden en niet mee mogen doen, opzij worden geschoven: dat weegt zwaar. Hierdoor was het ook moeilijk om de opleiding dierenverzorger te doen. Ingrid begon eraan, maar ook nu weer moest ze de opleiding afbreken wegens het pesten. Ze heeft wel kleine certificaten behaald en cursussen gedaan via het werk.
Het gaat veel beter nu
En toch heeft Ingrid zich er bovenuit weten te werken. Ze is langzamerhand, met vallen en opstaan, veel positiever over zichzelf gaan denken. Het pesten van vroeger voelt soms nog als een litteken. Maar Ingrid is weerbaarder geworden. Als ze merkt dat ze aan de kant wordt geschoven, of wordt gepest, dan heeft ze geleerd ‘uit de situatie te stappen’. Als ze boosheid voelt opkomen dan gaat ze een rondje om, of ze telt tot tien. Ook heeft ze geleerd dat ze de begeleiding kan bellen, of naar de werkbegeleider kan lopen, voor ondersteuning. En ze heeft een app waarmee ze mindfulness oefeningen doet.
Ingrid is behoorlijk tevreden met haar leven vandaag de dag. Ze woont ambulant, heeft begeleiding bij zelfstandig wonen en ze heeft de dagbesteding. Ze heeft allerlei taken gedaan. Het liefst werkte ze buiten: in de groenvoorziening, paprika’s plukken, post rondbrengen. En binnenshuis hielp ze in de kringloopwinkel met kleding recyclen en nu in de schoonmaak.
Hobby’s
Of ze hobby’s heeft? Nou en of. Ze houdt ervan om haar creativiteit uit te leven, haar hele slaapkamer staat vol met minions, fantasiefiguurtjes die allemaal een eigen accent of karakter hebben door aankleding en accessoires. Ze struint rommelmarkten en kringloopwinkels af voor cd’s met musicalnummers en countrymuziek. Ze heeft de Mont Ventoux gefietst en vindt het leuk om uit te gaan met haar vriend.
Ook sporten is een belangrijke hobby. Ze is gek op handbal en ze kan het ook goed! En ze handbalt in een fijn team. “Ik word gewoon geaccepteerd, het voelt net als familie.”
En heel bijzonder: ze gaat met het handbalteam meedoen met de Special Olympics in Zweden. Daar komt nog iets bij, want naar Zweden gaan betekent ook: vliegen! En dat is wel een dingetje. Maar Ingrid regelde zelf op Schiphol een voorbereiding op het vliegen, om te weten wat het nu echt is. Ze is vol vertrouwen dat dat gaat lukken, en dan, door de lucht naar Zweden!
Blij met haar vriend
Heel blij is Ingrid met haar vriend, die positief is ingesteld, “hij weet hoe hij met mij op moet schieten, dat helpt. Daar ben ik blij mee.” Haar vriend stimuleerde haar om bij de bieb mee te doen aan de cursus ‘leren lezen en schrijven’. En met succes: in twee-en- een-half jaar heeft ze alles geleerd en is ze zelfs Taal Ambassadeur geworden!
Haar vriend werkt bij een regionaal radiostation, en Ingrid werkt daar als producer. Ze zoekt de muziek uit voor de programma’s. Ingrid is namelijk goed thuis in musicalnummers, in countrymuziek en in Nederlandse muziek. In de toekomst gaat ze misschien zelf ook presenteren op de radio.
Nog een goed ding: van haar vriend heeft Ingrid ook geleerd om te reizen. Ze legt uit: “Als je niet kunt lezen en schrijven is het heel moeilijk om te begrijpen hoe het werkt op stations, met treinen en bussen, en hoe je je weg moet vinden in een nieuwe stad. Je moet eigenlijk altijd samen met iemand reizen. Of met de wmo-taxi. Of het zien te vermijden. Mijn vriend en ik doen dat echt, samen reizen. En ik heb van hem geleerd hoe het werkt. Dat is geweldig!
Ambassadeur
Ingrid is Taal Ambassadeur. Dat betekent dat ze mensen stimuleert om te gaan leren lezen en schrijven. Ze helpt zelf ook anderen hierbij en is een luisterend oor als mensen over hun moeilijkheden of problemen willen vertellen. Ze is als ervaringsdeskundige een heel goede Taal Ambassadeur.
Ingrid is ook VN Ambassadeur voor gehandicapten. Een VN-ambassadeur is die de rechten van mensen met een beperking wil waarmaken. Ingrid werkt mee aan een samenleving waar iedereen mee kan doen. Ze kan gemeenten benaderen als er problemen of onbenutte mogelijkheden zijn bij de toegankelijkheid van evenementen of gebouwen voor mensen met een beperking.
Belangrijke momenten
Wat waren de belangijkste momenten in haar leven? Ingrid zegt: “Met vader, op het eind van zijn leven met de buurtbus mee met Bello, de stoomtram van Egmond naar Bergen.” En ook: “Mijn eigen huis met rust om mij heen, rust in mijzelf, geen geluiden meer van een groep om me heen.”
Grote gebeurtenissen in haar leven waren het overlijden van vader, twee jaar geleden. Daarna alles regelen en het huis leeg maken. En kortgeleden moeders hersenbloeding. En vroeger, het gepest worden.
In haar huidige situatie is ze gelukkig met haar zelfstandig wonen, haar relatie met haar vriend en het goede, blije contact met haar stiefbroer. “Ik geef mijn leven op dit moment een cijfer tussen 7 en 8.”
Denk je dat jij jezelf hebt begrepen? “Soms niet, in het verleden, en dóór het verleden.” Ingrid doelt op het gepest worden. “Pesten verwondt héél erg. Dat wil ik doorgeven en duidelijk maken aan mensen. Doe het niet, pesten! En als je het ziet gebeuren, doe er iets aan!”
Alkmaar, augustus 2026
