Het gezin
Wesley is geboren in Purmerend, in een gezin met vijf kinderen. Hij had een mooie kindertijd, met lieve ouders. Zijn moeder leeft nog, hij ziet haar niet vaak, nu eens per jaar. Binnenkort komt zij voor zijn verjaardag. Met broers en zussen heeft hij geen contact meer.
Helaas is zijn vader al op 55-jarige leeftijd overleden. Op eerste kerstdag, Wesley kwam toen net uit de gevangenis. Het was een lieve man die rijk had kunnen zijn maar geld niet belangrijk vond. Om hem te herdenken gaat Wesley elk jaar op eerste kerstdag naar de kerk, de Bavo aan de Leidsevaart. Hij is niet gelovig, zijn vader was dat wel.
Aan het werk
Ook aan zijn schooltijd heeft Wesley geen nare herinneringen. Hij hield niet erg van leren, werken beviel hem toen al beter. Hij ging dus gauw aan het werk – als stratenmaker, in de asbest en zelfs op een booreiland. Prachtig werk daar. Blijkbaar deed hij zijn werk goed want op zijn 27e kon hij een eigen bedrijf opzetten. Op een gegeven moment had hij dertig man in dienst. Hij leidde ze op maar werkte ook altijd zelf mee.
Het waren grote projecten. De zonnewijzer op de Grote Markt in Haarlem, diverse straten waar hij zelf nu overheen loopt. Perrons op de Nederlandse stations. En natuurlijk tuinen van particulieren. De meest bijzondere klus was het opgraven van dertig priesters in een Noord-Hollandse kerk. De schedels heeft hij allemaal een aai over de bol gegeven voordat hij ze in een krat legde. Het waren toch mensen geweest die iets goeds hadden gedaan. Hij heeft een onderscheiding gekregen voor het mooi herstellen van de graven met de oude stenen. Ook ontdekte hij een onderaardse gang daar, helaas heeft hij niet gezien, welke schatten daaruit tevoorschijn kwamen.
Zorgen voor ‘zijn’ jongens
Wesley pakte het slim aan, hij wist zich positief in beeld te brengen bij klanten, zijn werk beviel en zo haalde hij grote opdrachten binnen. Voor ‘zijn jongens’ zorgde hij goed: elke dag Hamburgers van McDonalds. En ook daar kwam weer een klus uit voort want de speeltuintjes moesten bestraat worden. Maar hij werkte vooral ook zelf hard, wel zeven dagen per week.
Mooiste periode
In die tijd leefde hij samen met een leuke vrouw, dit was achteraf ook de mooiste periode in zijn leven. Het geld stroomde binnen. Net als zijn vader gaf hij daar eigenlijk niet om, dus gaf hij het ook weer uit. Hij kocht een boerderij en gaf rondjes in de kroeg. Hij luidde de kroegbel, waar het stof van jaren op lag, niet één maar een paar keer. Dat het een dure grap zou worden, maakte niet uit. Zijn gulheid voor zijn werknemers en vriendinnen werd bekend. Hij moest ervaren dat dat ook slechte dingen in mensen losmaakt. Vijf jaar ging het goed. Toen gebeurde er iets wat Wesley een taakstraf opleverde van 560 uur. Die wist hij handig ‘af te kopen’ door een hertenkamp te bestraten.
Beroofd en berooid
In Deventer kon hij een grote klus van twee jaar krijgen, dus trok hij daarheen. Dat was handiger dan reizen. De relatie was inmiddels uitgegaan. Daarna werd het IJmuiden, met een andere vrouw. Maar dat liep verkeerd af: zij maakte achter zijn rug zijn geld op.
Misschien ging hij met de verkeerde vrienden om, misschien speelden drugs ook een rol hierin, de wiet was hem vertrouwd vanaf zijn twaalfde.
Mensen wisten inmiddels dat er wat te halen viel bij hem. Drie keer werd hij beroofd in zijn eigen huis. Eén keer dacht hij midden in de nacht, dat de politie binnen was gevallen. Maar het bleken ‘vrienden’ te zijn geweest en hij was alles kwijt. Toen hij daarachter kwam wilde hij ze te grazen nemen maar zag er toch van af. Zij hadden inmiddels een gezin, dat kon hij toch niet over zijn hart verkrijgen om hen wat aan te doen.
Er gebeurden dingen, die niet hadden moeten gebeuren. Verschillende keren zat hij vast. Bij elkaar zo’n 26 keer, steeds 58 dagen. Onterecht, vindt hij. Het ging om boetes voor iets wat hij zelf niet had gedaan maar hij kon ze net niet op tijd betalen. Er bleek een jaloerse werknemer achter te zitten. Ondertussen beheerde zijn ex het geld en de spullen en ging ermee vandoor. Daarna probeerde Wesley om opnieuw te beginnen, als ZZP’er. Dat ging zo’n vijf jaar goed. Hij heeft nooit een uitkering aangevraagd.
Vastberaden en optimistisch
De afgelopen vijf jaar waren de zwaarste jaren van zijn leven. Geen eigen woonplek, niet mogen werken. Maar hij is vastberaden om alles weer op te pakken. Volgend voorjaar 1 april (geen grap) of 1 mei is wel een mooie datum. Hij heeft zijn ondernemingsplan al klaarliggen en er zijn oude contacten. Nu hij eindelijk een eigen kamer heeft, heeft hij ook de rust om daaraan te werken.
Als zijn moeder voor zijn verjaardag komt, dan wil hij haar en haar partner het liefst mee uit eten nemen. Geld heeft hij daar niet voor, maar hij kan vast wel iets verdienen door er te helpen met werk. Zo heeft hij het vaker gedaan. Want werken, daar is hij goed in. “Mogelijk maken wat een ander niet kan,” zegt hij. Daar doet hij het voor en daar is hij best trots op. Rijkdom is niet belangrijk, maar € 40,- in de week is wel erg weinig.
Wesley blijft optimistisch. “Het leven kan raar lopen. Blijven werken, dan komt het goed.” Daar heeft hij alle vertrouwen in.
Haarlem, september 2026
