In Suriname
Rob is op 15 juli 1955 geboren in Paramaribo maar zijn voorouders komen uit India. Robs echte naam is Anandperkash maar hier noemt iedereen hem Rob. Zijn grootvader is met zijn vrouw en vele kinderen, waaronder Robs vader, in het begin van de vorige eeuw naar Suriname gereisd. Hij was één van de vele Hindoestanen die in die tijd een nieuw leven wilden opbouwen in Suriname. Rob was de oudste zoon in het gezin. Later kwamen er nog vier broers en twee zussen. Als oudste hielp hij zijn moeder bij het zorgen voor de kleintjes.
Het ging de familie voor de wind. Robs vader was in 1953 één van de oprichters van de Surinaamse Constructiemaatschappij. Tegenwoordig bestaat deze uit diverse bedrijven in de bouw van infrastructuur, stedelijke ontwikkeling en zelfs mijnbouw en rijstverbouw. “Mijn vader is schatrijk geworden,” vertelt Rob. “Als kinderen konden we alles krijgen wat we wilden. En leningen hoefden we niet terug te betalen.”
Naar Nederland en verder
Maar Rob bleef niet in Suriname. Hij had andere plannen. “Toen ik nog op de mulo zat in Paramaribo vond ik de krijgsmacht al interessant. Ik was nog jong toen ik meewerkte aan de ontvangst van prinses Beatrix en prins Claus. Ook wij als militairen brachten hun hulde.” Dat heeft diepe indruk gemaakt. Toen Rob in Nederland mocht gaan studeren was de keuze snel gemaakt. Het werd de Koninklijke Militaire Academie in Breda.
Rob vertelt: “Ik ging werken bij de afdeling internationale en militaire politietaken. Dat betekende dat ik met mijn mannen werd uitgezonden naar oorlogsgebieden over de hele wereld. We zijn in onder andere Libanon en Afghanistan geweest.”
Een gezin vormen
Rob was 32 jaar oud toen hij op vakantie in Suriname M. ontmoette. Zij was jong, 17 jaar. Zij trouwden en M. ging mee naar Nederland. Het stel gingen wonen in Zaandam. Samen kregen zij drie kinderen, twee zonen en een dochter. Inmiddels zijn de kinderen volwassen. Hun oudste zoon is chef-kok en hij woont met vrouw en kind in Hoofddorp. De andere zoon is psychiater en zijn dochter runt een hotel. Ook zij heeft een kind, een dochter. Rob heeft dus twee kleinkinderen. De kinderen komen regelmatig met de kleinkinderen op bezoek.
Wonen in Amsterdam
Helaas zijn Rob en zijn vrouw gescheiden toen de kinderen nog jong waren. M. bleef met de kinderen in Zaandam wonen en Rob verhuisde naar Amsterdam. Hij kreeg een plek in de opvang van het Leger des Heils. “Ik hoefde niet meer te werken want als militair ga je vroeg met pensioen. Wel heb ik veertien jaar op een boerderij gewerkt in de Beemster.” Hij moest daar bijvoorbeeld lammetjes bijvoeden met flesjes melk. “Mooi werk. Iets heel anders dan vechten in verre oorden.”
Na drie jaar moest iedereen uit de woonopvang. Met een aantal medebewoners is Rob toen verhuisd naar een woonlocatie van HvO/Querido. Hij woont er alweer een jaar of drie en werkt opnieuw op een boerderij. Dagelijks rijdt er een busje op en neer dat hem van deur tot deur brengt.
Mooiste tijd
Rob is niet zo tevreden met het leven dat hij nu leidt. De mooiste tijd van zijn leven was toen hij moest vechten. Hij was een goede scherpschutter en heeft hiervoor drie sterren gehaald.
Maar als hij één ding moet meegeven aan een volgende generatie dan is het dat we goed voor onze jongeren moeten zorgen. Dat zegt hij niet voor niets. “Ik heb gezien dat jongeren in de buurt maar een beetje in het park zaten en geen eten en drinken hadden. En ook geen huis. Ik ben ze gaan helpen en dat zou iedereen moeten doen!”
Amsterdam, november 2023
